De verkouden pauw en het pus-oog

Sinds we onze eigen dieren hebben op de boerderij, beleven we van alles en nog wat. Het gaat uiteraard met vallen en opstaan (soms letterlijk), we leren elke dag iets nieuws en op sommige dagen gaat het ook gewoon in één keer goed. Dit keer vertel ik jullie het bijzondere verhaal over de verkouden pauw en het pus-oog. Met een hoofdrol voor mijn zusje Bente.

Het begon allemaal op de dag (zo beginnen verhalen meestal toch?) dat ik de pauwen eten ging geven en een van de vrouwtjespauwen zag met een flinke bult onder haar oog. Wat gek! Het was niet supergroot, maar het zag er wel vreemd uit. Mijn eerste reactie was: misschien is ze geprikt door een mug of een wesp en daardoor is het opgezwollen. Helaas ging de zwelling de dagen daarna niet weg en erger nog: de bult werd alleen maar groter!

De bult was zo groot dat je het oog van de pauw na een paar dagen niet meer kon zien, dus toen dacht ik: o nee, ze heeft gevochten met een rat en die rat heeft haar oog opgegeten! Gelukkig was het niet zo dramatisch, maar de pauw was wel ziek. Haar bek hing open en de kam op haar kop was niet meer zo mooi als eerst. Na wat zoeken op internet (bult, pauw, oog) kwam ik op een artikel van een dierenarts over een verkouden pauw.

Of beter gezegd: een pauw met sinusitis (in gewone mensentaal: bijholte-ontsteking). De pauw op de foto had precies zo’n bult als onze pauw, dus ik kwam al snel tot de conclusie dat dit het moest zijn: een dikke bult met pus. Bij gewone mensen maakt het lichaam dat snot/pus vanzelf dunner, maar bij pauwen wordt het blijkbaar hard en sponsachtig, waardoor het niet via de holtes uit het lichaam gaat.

Aangezien mijn zusje Bente dierenarts is, bel ik haar altijd meteen als er iets is met de dieren. Pauwen zijn niet haar expertise, maar gelukkig heeft ze genoeg dierenartsvrienden die ze altijd kan raadplegen. Wat nog fijner was, was dat ze een paar dagen later op het eiland zou zijn voor vakantie en dat ze dan wel even zou kijken naar de pauw.

Onze eigen dierenarts gaf namelijk aan alleen met honden en katten te werken en de enige dierenarts op Curaçao die wél met (exotische) vogels werkt, was niet op het eiland op dat moment. Dus dan improviseren we! Nadat mijn zusje de pauw had gezien en het artikel had gelezen, zochten we naar materiaal om de pauw te ‘opereren’. We hadden in ieder geval een dun scalpelmesje nodig om een sneetje onder haar oog te maken en hechtdraadje om eventueel dicht te naaien. De andere benodigheden (pincet, alcohol en een lepeltje om viezigheid eruit te lepelen) had ik wel in huis.

Uiteindelijk kregen we dankzij de connecties van Meredith een scalpelmesje en hechtdraadje en ze wensten ons veel succes. Voor diegenen die het verhaal van de vermiste kuiken nog herinneren: er is heel veel veranderd en inmiddels durf ik zelf vogels te vangen en ben ik er zelfs best wel goed in geworden. Momentje van trots en persoonlijke groei, haha!

De volgende ochtend zat de pauw op de eettafel voor ‘operatie oog’. Mijn zusje was in haar element en met behulp van een theelepeltje haalde ze een ongelooflijk grote hoeveelheid pus uit het gezicht van de pauw. Het was zowel vies als ‘heerlijk’ tegelijkertijd. Terwijl ik de pauw vasthield (ja, echt waar!) kon zij haar gang gaan en uiteindelijk waren we na zo’n tien à vijftien minuten klaar. De pauw mocht daarna terug bij haar vrienden en ik kon gelukkig de volgende dag antibiotica halen voor haar bij een dierenarts.

Maar ja, hoe geef je een pauw (pilletjes) antibiotica? Je zou zeggen: in het eten stoppen. Dat was ook mijn eerste actie, maar helaas voelde de pauw zich zo ziek dat ze niet at. Ik had haar inmiddels ook in een aparte kooi gezet, zodat ik haar beter in de gaten kon houden én kon zien of ze wel at. Dat deed ze dus niet, terwijl ze wel echt aan die antibiotica moest beginnen, want het oog begon alweer dik te worden.

Dus ging het daarna op de hardhandige manier: bek opendoen en pillen naar binnen duwen. Inmiddels doe ik dat al zo’n 20 dagen en de pauw is bijna helemaal beter. Gelukkig! De zwelling is helemaal weg, haar bek zit weer dicht en er zit weer veel meer leven in (het wordt elke dag moeilijker om haar te vangen en de pillen erin te stoppen). Dankzij mijn zusje én de antibiotica leeft de pauw nog en daar zijn we heel blij mee.

Het grappige was ook dat in de periode dat de zieke pauw apart zat, de andere pauw ineens begon met eieren leggen. Misschien omdat ze het mannetje ineens voor zichzelf alleen had, haha. Het gaat echt goed met de zieke pauw en wie me een paar maanden geleden had gezegd dat ik nu pauwen zou vangen en hun bek open zou maken, had ik echt voor gek verklaard. Maar zo zie je maar: het is (bijna) altijd leuk om nieuwe dingen uit te proberen én het is echt nooit saai op onze kunuku!

🎔

---