De kippenvanger en het mysterie van de verdwenen kuikens

Een paar dagen geleden schreef ik over de mysterieuze verdwijning van een van onze kuikens. Dat mysterie is inmiddels opgelost en het is niet zo rooskleurig als we hadden gehoopt. Maar, het levert wel een goed verhaal op.

In het artikel over onze vierde maand op Curaçao vertelde ik al over de ontsnapping of verdwijning van een van de vier kuikens. Helaas waren een paar dagen later ook twee andere kuikens verdwenen en hadden we dus nog maar één kuiken over. Eigenlijk tijd om actie te ondernemen, maar we wisten ook niet zo goed wat, omdat het kippenhok eigenlijk niet anders kon staan zoals het nu staat en we er ook niet goed bij kunnen om alle hoeken en gaten helemaal dicht te maken.

Herrie in het hok
Een paar nachten geleden werd ik ’s nachts wakker van een hoop herrie uit het kippenhok. Via ons raam in de badkamer kun je het hok een beetje zien, maar het raam zit eigenlijk te hoog voor mij om goed te kunnen zien en het was donker, dus ik dacht: morgen kijken we wel wat er is gebeurd. Misschien hadden de kippen ruzie (natuurlijk niet), maar ik had ook geen zin om midden in de nacht naar buiten te gaan.

Afgelopen nacht lagen de jongens op tijd in bed (Finley slaat tegenwoordig zijn middagdutje over, waardoor hij ’s avonds veel eerder gaat slapen, dus dat is fijn voor ons), maar rond 00.00 uur werden we toch wakker omdat Finley had geplast. Schone pyjama aan, maar hij maakte ondertussen Febian wakker en die viel uiteindelijk huilend weer in slaap (meestal neem ik hem dan bij ons in bed, maar daar had ik nu geen zin in). De rust keerde terug, maar natuurlijk niet voor lang.

Ratten-aanval
Voor mijn gevoel was ik net weer aan het slapen, toen ik (volgens mij) geklop op onze slaapkamerdeur hoorde, maar omdat ik verder niets hoorde, sliepen we weer verder. Totdat mijn telefoon ging en ik de naam van mijn schoonmoeder (Meredith) zag staan. Ik schrok me natuurlijk kapot en toen ik opnam, zei ze: “Tessa! Je moet nu mee naar buiten komen. Een rat heeft het hoofd van de kip vast. We moeten ze allemaal redden!”

Dus wij gingen om 2 uur ’s nachts naar buiten hoor, in onze pyjama’s, gewapend met zaklampen. Gelukkig stond de oude kooi van de kippen nog buiten. Toen we naar buiten liepen en bij het kippenhok stonden, zagen we een van de ratten wegrennen. Ik overdrijf niet als die rat zeker zo groot was als een grote Nederlandse eekhoorn (!). Arme kip. Ze leefde nog wel, maar overal lagen veren.

Meredith kroop in het kippenhok en had al meteen de gehavende kip gevangen. En hé, ze was snel. Nu had ik haar een tijd geleden al een grote reiger zien doodmaken met haar handen nadat hij zo ongeveer al haar vissen uit een vijver had opgegeten, dus mijn schoonmoeder maakt geen grapjes met onze geveerde vrienden. Ze wilde mij de kippen aangeven om in de kooi te doen, maar nee hoor, ik was bang. Dus ik heb netjes het deurtje open- en dichtgedaan, maar de kippen niet aangeraakt. De liefde voor dieren zit toch bij een ander lid van mijn familie.

Die eerste kip was makkelijk te vangen, maar de haan, moeder-kip en het overgebleven kuiken zaten op het dak van het kippenhok. Het idee was om eerst de haan te vangen, want die zou natuurlijk zijn kippetjes beschermen, maar dat was te moeilijk dus moeder-kip en het kuiken werden eerst gevangen. Vergeet de rattenvanger van Hamelen, Meredith Kook is de kippenvanger van Mahuma. Ik snap wel dat Mike en zijn zusje vroeger bang waren voor die handen.

De haan probeerde nog wel te ontsnappen, maar hij moest zich uiteindelijk ook gewonnen geven en zo hadden we na ongeveer twintig minuten de kippen in een kooi en veilig binnen in de keuken gezet. Het was dus maar goed dat Meredith wakker was geworden en gaan kijken, want daardoor hebben we nu in ieder geval nog twee kippen, een haan en een kuiken. Mike zei al: hoezo ging die haan de kippen en kuikens niet beschermen? Hij dacht: red jezelf!

Een beetje zoals Mike ook altijd zegt dat hij eerder mij zou redden dan de jongens, omdat hij met mij altijd meer kinderen kan maken (dat doet pijn aan een moederhart, maar stiekem geloof ik dat niet hoor, hij zou de jongens echt wel redden als ze worden aangevallen door een grote rat). En ik had dus een paar nachten terug ook al herrie gehoord en een dag later zagen we ergens alleen nog een kippenpootje liggen in het hok, maar wat er met die andere twee is gebeurd, is dus onduidelijk. Waarschijnlijk ook opgegeten of ontsnapt, maar zonder dat we het hebben gehoord.

Door alle adrenaline konden we natuurlijk niet slapen, maar de kippen zaten in ieder geval rustig onder een doek in de keuken. De volgende ochtend was vooral de reactie van Finley en Febian geweldig: “huh, mama, er zitten kippen in de keuken?” En ook Febian stond te wijzen: “kip, kip, kip”. We hebben ze nu weer buiten gezet, onder een afdakje op een tafeltje met water en wat voer. Vannacht gaan ze dan weer naar binnen, dan weten we zeker dat ze veilig zijn.

Wat een sensatie. Ik had mijn schoonmoeder eigenlijk moeten filmen in dat kippenhok. Het was echt legendarisch en ontzettend grappig om te zien. Het is mij wel duidelijk dat ik als boerin meer aanleg heb voor de moestuin (tja, watermeloenen bijten niet toch?), maar misschien dat ik nog moet groeien in mijn rol als kippenverzorgster. Iedereen heeft zo z’n sterke en minder sterke punten. Het was in ieder geval een mooi nachtelijk avontuur en uiteindelijk hebben we toch nog een paar uurtjes kunnen tokken, ehh… tukken.

🎔

---