Maand #4: regenseizoen van start

Het is zover: na ongeveer vier maanden kan ik oprecht zeggen dat we een manier hebben gevonden om fijn te leven. Wat precies het recept is, weet ik ook nog steeds niet helemaal, maar de meeste ingrediënten zijn inmiddels aanwezig. Hoe ging het de afgelopen tijd?

We werken hard aan ons voornemen om vooral te focussen op de fijne momenten en meer te genieten van het hele avontuur en ik moet eerlijk zeggen dat het ook écht begint te lukken. Daarnaast hebben we een nieuw motto: niets gaat in één keer goed op Curaçao en dat geeft ook rust. Als het dan (op magische wijze) toch wél in een keer lukt, is dat een fijne meevaller.

Dat recept om te genieten is een combinatie van (hard) werken op de plantage, vooruitgang zien, nieuwe plannen maken, die plannen weer aanpassen, veel tijd doorbrengen met de jongens, lekker zwemmen, goed eten, dutjes doen, familiebezoek, nieuwe vrienden en dankbaar zijn voor alles wat we in slechts vier (!) maanden al hebben bereikt. Bovendien is het regenseizoen begonnen en dat scheelt enorm veel tijd met water geven.

Toen waren er nog maar drie…
De vier kuikens leven nog steeds, hoewel ik dat niet helemaal met zekerheid meer durf te zeggen, omdat eentje is ontsnapt. De andere drie lopen nog gezellig in en rondom het hok dat we hebben gemaakt, hoewel ze ook de ontsnappingsroutes hebben gevonden. Hoogstwaarschijnlijk is dat ene kuikentje natuurlijk harstikke dood en opgegeten door een ander dier, maar zolang we dat niet hebben gezien, houden we het erop dat-ie bezig is met een mooie ontdekkingsreis.

Even afwachten of het de komende tijd goed blijft gaan of dat we uiteindelijk weer met twee kippen en een haan overblijven. Overigens hebben we op de plantage al meer dan genoeg dieren gespot: leguanen, hagedissen, heel veel vogels, konijnen en zelfs honden!

De focus afgelopen tijd lag op het planten van fruitbomen op de plantage. Vooral op de twee schuine hellingen rondom ons huis gaan we zoveel mogelijk bomen planten (ook op advies van twee dierbare mentors die we hebben leren kennen en van wie we enorm veel tips, kennis en advies krijgen). We hebben nu zeker zeven bananenbomen en zeven papaja’s geplant. Ook staat er een mooie ananasplant tussen én zijn we begonnen met het planten van suikerriet.

Meredith was de afgelopen jaren al begonnen met het planten van verschillende bomen, dus van haar hebben we al van alles gekregen. Ook waren we via Facebook in contact gekomen met een mevrouw die twee bananenbomen voor ons had. We mochten ze gratis komen ophalen, maar dan wel zelf uitgraven. Samen met Elmo en een vriend van hem is dat gelukt en uiteindelijk paste het ook allemaal in het busje. Een soort rijdend tropisch regenwoud.

De watermeloenen groeien als… als gigantische watermeloenen. Het grappige was vooral dat die kleine vruchtjes ineens (het leek van de een op de andere dag) gigantisch waren gegroeid. Sommige vruchten zijn al groter dan mijn hand! Dat is echt genieten om te zien. Soms wil ik gewoon de hele dag naar die vruchten kijken en kan ik niet geloven dat wij gewoon iets hebben gecreëerd wat je straks kunt eten. Trots! Op onderstaande foto’s zie je het verschil van 6 (!) dagen.

Aangezien het regenseizoen nu echt is begonnen, scheelt dat ook enorm veel gedoe met water geven. Eigenlijk hoef ik dat de meeste dagen niet te doen, omdat er voldoende regen valt om alles (goed) te bewateren. Dus zijn we vooral bezig om al het regenwater op te vangen en systemen te creëren waardoor we uiteindelijk niet meer met emmers hoeven te sjouwen, maar dat steeds geleidelijk wat water wordt gegeven aan de planten en bomen.

Met ons basishuis gaat het langzaam en is er eerlijk gezegd weinig gebeurd de afgelopen maand. Dat kwam door verschillende omstandigheden (het heeft veel geregend), maar als het goed is (tja…?) komt er deze week nog verandering in en zullen de pilaren nu echt goed worden gemaakt. Daarna kunnen de muren worden gemetseld en als laatste het dak erop. Vervolgens gaan Mike en ik zelf aan de slag om het huis van binnen zo te maken dat we er in kunnen gaan wonen.

Finley en “mijn kleine broertje” Febian (zo wordt hij genoemd door zijn grote broer) terroriseren ondertussen alles en iedereen. Ja, het zijn twee enorme schatten, maar ook twee enorme druktemakers. Vanaf het moment dat ze ’s ochtends hun bed uit stuiteren totdat we ze ’s avonds (proberen) in de bed te leggen, is het één grote trein van energie. Heerlijk om te zien, maar af en toe ook zwaaaaaar vermoeiend.

Temperament
Met Finley ben ik begonnen om wat voorschoolse activiteiten te doen. We leren bijvoorbeeld letters en dat vindt hij echt geweldig. De letter A kent hij nu heel goed, dus overal waar we zijn, hoor ik hem ineens roepen: “kijk mama, de letter A!”. Aangezien hij in april vier jaar wordt, betekent dat dat hij volgend schooljaar naar de basisschool zal gaan hier. Dat geeft me nu al de zenuwen, omdat ik het moeilijk vind om een ‘goede’ school voor hem te vinden. Daar zal ik later nog een apart artikel over schrijven.

Febian begint steeds meer te praten en daar zitten ook veel woorden in het Papiaments tussen. Het is een echte driftkikker die de hele dag door kan eten en ook bijna alles eet (zelfs pittige dingen). Gelukkig zijn afgelopen maand wat familieleden uit Nederland gekomen die een heleboel tweedehands kleding voor ons hebben meegenomen, dus ik kan voorlopig weer vooruit met de jongens.

Feestjes
Wat hebben we verder nog gedaan? Op Curaçao is 10-10 een nationale feestdag en die dag heb ik samen met Elmo en de jongens gevierd in Punda. Er was van alles te doen voor de jongens (springkussens, glijbanen, attracties) en Finley wilde graag zijn gezicht laten schminken. Hij was een prachtige vlinder. Febian wilde natuurlijk ook toen hij zijn grote broer zag, maar hij vond het te erg kriebelen.

Met Elmo ben ik samen naar het concert van Burna Boy geweest. Het was erg leuk en vooral Burna Boy zelf was supergoed en het was echt een feestje. We waren wel moe (want allebei niet meer gewend om zo laat wakker te blijven), maar het was heel gezellig en best wel goed georganiseerd! Ook kregen we bezoek van een vriendin van me met wie ik dertien jaar (!!) geleden stage heb gelopen op het eiland.

Ze was met haar gezin hier op vakantie en het was superleuk om elkaar weer te zien. Dertien jaar geleden gingen we als stagiaires de hele dag zonnen op het strand, nu zaten we allebei met onze kinderen zandkastelen te maken. Heel bijzonder, maar het was heel fijn om elkaar weer te zien. Mijn moeder is inmiddels ook weer op het eiland en Elmo blijft nog tot het einde van de maand en dan gaat hij verder naar Brazilië.

Ongelooflijk dat er weer een maand voorbij is. De tijd lijkt zo snel te gaan, maar we doen ook veel en er gebeurt ook van alles. Het is mooi om te zien dat onze droom steeds meer werkelijkheid wordt en dat het ons lukt om ons hart te volgen en de dingen te doen die we echt graag willen doen en willen bereiken voor onszelf en voor de jongens. Mike en ik zijn een goed team en ik ben blij en supertrots dat het ons lukt, stapje voor stapje.

🎔

---