Het derde trimester en bevallen op Curaçao

Gefeliciteerd, pabien! Je bent (net als ik) zwanger van een kindje én je bent op Curaçao. Als je die heeeerlijke eerste twaalf weken hebt overleefd en het fijne tweede trimester hebt gehad, kom je in de laatste fase van jouw zwangerschap: het derde trimester. Het is nu aftellen tot aan de bevalling.

Aangezien ik dit artikel iets later schrijf dan de bedoeling was (tja, het leven met drie kinderen houd je bezig), moet ik goed graven in mijn geheugen om te herinneren wat er in dat laatste trimester allemaal gebeurt, nog geregeld moet worden en waar je rekening mee moeten houden op Curaçao. Hopelijk is het zo compleet mogelijk en uiteraard is dit mijn persoonlijke ervaring.

Bloed prikken en kleine buik
Na ongeveer 26 weken zwangerschap krijg je opnieuw een verwijsbrief om bloed te laten prikken. Dit is vooral om het HB-gehalte in het bloed te checken en te controleren hoe het met het suikergehalte is. Bij mij was het HB-gehalte (ijzer in je bloed) iets te laag en moest ik ijzerpillen slikken. Die pillen wilde ik niet, maar ik heb met een natuurlijke elixer, appelstroop en spinazie het ijzergehalte proberen op te krikken. Dat was na ongeveer 4 weken gelukt, toen zat ik precies op de grens van het ‘goede’ percentage HB.

Helaas kwam mijn eetlust ook in het derde trimester niet echt terug en kwam ik maar heel weinig aan. Mijn buik bleef ‘klein’, dus ik moest twee keer een groei-echo laten maken. Er wordt rond 34 weken sowieso een groei-echo gemaakt, onder andere om te kijken of de baby al met zijn hoofd naar beneden ligt. Bij ons was gelukkig alles goed, ondanks de kleine buik. De baby was zelfs bovengemiddeld groot, dus dat was wel een geruststelling.

Misschien kwam het omdat ik niet zo’n grote buik had, maar ik voelde me redelijk fit dit laatste trimester. Ik was wel heel erg moe en het was erg druk, ook omdat Mike een aantal weken in Nederland was om te werken. Uiteindelijk kwam hij iets eerder terug zodat ik meer kon uitrusten (dat lukte niet echt, maar het was fijn dat hij weer terug was). Bovendien was het enorm heet de laatste weken, dus ik heb veel in de airco gezeten en de jongens televisie laten kijken.

Ondertussen ga je nog steeds regelmatig op controle bij de verloskundige en richting de uitgerekende datum ga je elke week. Bij elke controle wordt gekeken naar de bloeddruk en naar jouw gewicht en de verloskundige voelt aan de buik hoe alles groeit en of dat volgens planning verloopt. Ook wordt er altijd naar het hartje geluisterd en kunnen ze voelen of het hoofdje al is ingedaald, een van de tekenen dat je bevalling bijna gaat beginnen.

Aftellen
Verder hebben wij gezorgd dat we alle spullen in huis hadden en een tas klaargemaakt om mee te nemen naar de Kraamkliniek voor als de bevalling zou beginnen. Ongeveer een maand voor je bevalling krijg je van de verloskundige instructies over wanneer je moet bellen als je denkt dat de bevalling is begonnen. Ik kreeg nogmaals de mededeling om snel te bellen, aangezien werd verwacht dat deze bevalling nog sneller zou gaan dan de eerste twee (en dat was inderdaad ook zo).

Je voelt vanaf nu de baby veel bewegen, draaien, schoppen, hikken en dat maakt slapen wat lastiger. Daarnaast duwt de baby veel op je blaas, dus word je steeds wakker om te plassen en ik moest sowieso elke keer plassen als ik opstond. Maar het is ook een bijzondere fase waarin je lichaam zich écht voorbereidt op de komst van het kindje. Ik wilde bijvoorbeeld graag een opgeruimd huis en het bedje klaar hebben staan (dat kwam natuurlijk allemaal pas op het laatste moment, maar goed).

En dan is het afwachten. Omdat Finley en Febian rond de 38 weken werden geboren, werd ik vanaf die periode wel ongeduldig. Ook omdat het warm was en ik wel klaar was met die ronde buik.

Daar gaan we!
Precies op de dag dat ik 39 weken zwanger was, kreeg ik ’s ochtends lichte weeën. Ik had in de ochtend nog een controle-afspraak bij de verloskundige, dus ik vroeg haar of ze al kon zien of ik ontsluiting had. Dat was pas 1 centimeter, maar omdat ik lichte weeën had, dacht ze wel dat de baby die dag of komende nacht zou worden geboren. Na die controle zakten de weeën weer een beetje weg en aangezien mijn andere bevallingen ’s nachts begonnen, gingen we gewoon naar huis.

We kregen wel de mededeling dat ik niet meer alleen thuis mocht blijven, mocht de bevalling toch ineens beginnen. Mike ging om 12.00 uur nog snel Finley van school halen en toen hij terugkwam, begonnen rond 12.45 uur de échte weeën. Die herkende ik van de andere bevallingen en ze waren meteen heel pittig, dus ik zei tegen Mike na 3 weeën: we gaan bellen en we gaan meteen rijden naar de Kraamkliniek.

Onderweg was het natuurlijk weer een drama om weeën op te vangen, helemaal in combinatie met de gaten en kuilen op de Curaçaose wegen. Toch waren we redelijk snel bij de Kraamkliniek, ik gok in zo’n 15 minuten en ik kon meteen doorlopen naar de bevallingskamer. Daar wilden ze graag checken hoeveel ontsluiting ik had, maar mijn weeën waren zo heftig en ze kwamen zo snel achter elkaar dat het bijna niet lukte om op het bed te gaan liggen om het te laten checken. Toen de verloskundige dat toch deed en zei dat ik 3 centimeter ontsluiting had, kon ik dat niet geloven.

Mijn weeën waren zo heftig en ze kwamen zo snel achter elkaar dat mijn lichaam geen tijd had om te herstellen. Dat was pittig en na een paar minuten zei ik dat het al voelde alsof ik moest persen. Toen ze keek, had ik al volledige ontsluiting (dat gebeurde dus echt in een paar minuten, van 3 naar 10 centimeter) en mocht ik gaan persen. Dat deed ik eerst op handen en knieën, maar de verloskundige luisterde naar het hartje en zei dat het zo te zwaar was voor de baby, dus ik moest me omdraaien.

58 minuten
Aangezien die persweeën zo sterk zijn en voor mijn gevoel continu aanwezig waren, voelde het alsof het me 5 minuten kostte mezelf om te draaien. Toen dat uiteindelijk was gelukt, moest iedereen in de kamer (Mike, twee verloskundigen en een verpleegster) helpen om mijn benen ver open te houden, zodat ik goed kon persen en toen werd Fairo geboren! Zo snel. Alles bij elkaar duurde mijn bevalling 58 minuten. Vanaf de eerste wee thuis tot aan de geboorte. Heel erg snel, heel erg explosief en daardoor heel erg vermoeiend.

Maar, Fairo was hartstikke gezond en tot iedereens verrassing was het tóch weer een jongen. Hij leek sprekend op Finley en Febian toen ze net uit de buik kwamen en dat was heel bijzonder om te zien. Drie (of eigenlijk vier) mannen, geweldig! Alle controles van Fairo waren goed, mijn placenta werd snel geboren (die hebben we mee naar huis genomen om te begraven op de plantage en een boompje erop te zetten) en ik had weinig lichamelijke schade of bloedverlies.

Bovendien had ik ineens enorme honger en dat is zo’n gek gevoel als je bijna 9 maanden niet echt honger hebt gehad. Vervolgens werd ik samen met Fairo naar een kamer gereden waar we de komende drie dagen zouden mogen blijven. Alles in de Kraamkliniek is heel netjes en schoon, maar wel hartstikke oud en ouderwets. Gelukkig was er een airco, dus het was niet te warm, maar ze hadden Fairo ontzettend dik ingepakt.

Mike en ik moesten daar erg om lachen. Fairo kreeg twee rompers, twee mutsen, twee pakjes, een dikke deken en nog een doek daaromheen. Wow, zelfs in Nederland worden de baby’s niet zo dik ingepakt, haha. Bovendien had Fairo, net als zijn broers, een goede bos haren, dus ik maakte me niet zo druk dat hij het snel koud zou krijgen. Hij woog 3,5 kilogram, net zoveel als Febian bij de geboorte, en dat was dus een prima gewicht.

Na een nachtje in de Kraamkliniek had ik het daar wel gezien, ik miste Mike en de jongens (die mochten maar 2 uur per dag op bezoek komen) en ik vond het vooral heel saai om daar alleen (met Fairo) te liggen. Gelukkig kwam de borstvoeding goed op gang (fijn al die ervaring!) en toen Fairo ook voor het eerst had geplast, mochten we naar huis. Daar was ik enorm blij mee! Het is (voor mij) toch fijner om thuis te zijn, bij familie en je andere kindjes.

Zoals je merkt, komt dit artikel bijna 8 maanden later online dan dat alles is gebeurd. Ik had het tussendoor al wel geschreven en een bevalling vergeet je meestal niet, dus nu staat het eindelijk op de website. Ik zal binnenkort ook nog wel wat schrijven over de kraamweken (en bijvoorbeeld het gemis van ‘Nederlandse’ kraamzorg) en het regelen van alle onderzoeken en afspraken bij het consultatiebureau op Curaçao.

Fairo is inmiddels een prachtige, gezonde baby van 7 maanden. Hij drinkt nog steeds veel borstvoeding, maar is ook begonnen met fruithapjes, brood, ei en groenten. Een vrolijk mannetje, net als zijn broers ontzettend beweeglijk en sinds een paar weken kruipt hij vrolijk het hele huis door. Ongelooflijk hoe snel dat gaat, maar ik geniet elke dag van hem en ik vind het geweldig (en vermoeiend) dat ik deze keer elk moment van hem kan meemaken, omdat ik thuis ben. Een (gezond) kindje op de wereld zetten is en blijft nu eenmaal een wonder.

🎔

---