Bibberen op bezoek in Nederland

Het leek ons een goed idee om – net voordat we eindelijk in ons huis gaan wonen – nog naar Nederland te gaan. Om familie te zien, om leuke dingen te doen met de jongens én om Fairo aan iedereen te laten zien. Een soort vakantie dus.

Dat bezoek stond eigenlijk niet echt op de planning, maar sinds de zomer ging het langzaam slechter met mijn oma Koosje. Ze was al negentig jaar, dus een prima leeftijd, maar nu ging het lichamelijk steeds minder met haar. Ze had al een paar keer gezegd dat ze mij (en de jongens) heel graag nog een keer wilde zien. Maar, in de zomer was ik hoogzwanger, daarna was Fairo net geboren en toen moest er eerst nog een paspoort voor hem worden geregeld, voordat we überhaupt naar Nederland zouden kunnen komen.

Daarnaast waren en zijn de vliegtickets echt gigantisch duur en aangezien we elke euro goed kunnen gebruiken voor de plantage, was ik lang aan het twijfelen of we wel moesten gaan. Uiteindelijk kwamen Mike en ik met een plan waardoor we het ook konden combineren met andere dingen, zoals een werkopdracht van Mike in Nederland. Dus werd de datum vastgezet: eind februari vliegen we naar Nederland.

Oma Koosje
Dat betekende dat ik (geen grap!) sinds december bezig was om alle formulieren, documenten en paspoorten te regelen om met drie jongens naar Nederland te kunnen vliegen. Mike ging namelijk al eerder (begin februari) en wij kwamen dan later. Daardoor zou de periode dat we elkaar niet zagen wat draaglijker worden en was het voor iedereen fijner dan zo lang zonder elkaar te moeten zijn. De tickets bleven duur, uiteindelijk toch maar geboekt en dan maar gewoon genieten van een fijne tijd in Nederland.

Mijn oma was dolblij dat ze ons zou zien (ik zei begin februari: nog héél even volhouden), maar helaas mocht het niet zo zijn. Op 8 februari is oma Koosje overleden op 90-jarige leeftijd. Het was gek om dat vanuit Curaçao (niet) mee te maken, maar het was ook goed zo: ze had een erg mooi en fijn leven gehad. Mike is namens mij naar de begrafenis gegaan en ik kon het zelf via een livestream volgen (om 6 uur ’s ochtends).

Het bezoek aan Nederland ging uiteraard toch door en op 28 februari stapte ik met drie kinderen het vliegtuig in voor een reis van ruim 9 uur. Gelukkig hebben de jongens op de heenvlucht redelijk geslapen (ik uiteraard niet, want ik had Fairo op schoot) en kwamen we veilig aan in Nederland waar een prachtig welkomstcomité (Mike, mama, papa, Karin, Elmo en Bente) ons stond op te wachten. Uiteraard met ballonnen. Heel erg fijn en lief na zo’n lange reis.

De eerste dagen verbleven we bij mijn vader en Karin in Hillegom, want zij zouden begin maart op vakantie gaan naar de Verenigde Staten en zo konden we elkaar in ieder geval nog een paar dagen zien (gelukkig hadden we ze begin januari ook nog gezien op Curaçao). Het was ook fijn om mijn zusje en broertje weer te zien en de jongens vonden het ook geweldig! We hadden het alleen ontzettend KOUD. Ik heb drie weken lang met minstens 5 laagjes gelopen en vooral Febian en Fairo konden niet wennen aan veel kleren moeten dragen en ze waren regelmatig aan het bibberen.

Na de eerste dagen in Hillegom (veel geslapen, veel gegeten, lekker gewandeld) gingen we richting Noord-Brabant, want we sliepen in het huis van mijn oma. Op die manier kon Mike naar zijn werk en hadden we toch ons eigen plekje. Doordeweeks ging ik vaak naar mijn moeder in Tilburg en mijn zusje had (heel lief) twee weken vakantie en kon ik daardoor ook veel zien. We hebben veel leuke dingen gedaan met z’n allen: naar de speeltuin, met de trein, naar het Natuurmuseum in Tilburg, pannenkoeken eten, nog meer speeltuinen, lekker eten, naar de kinderboerderij en naar de speeltuin.

Voor mij was het uiteindelijk ook genieten, ik merkte meteen dat ik Nederland totaal niet mis, op een paar specifieke dingen na. Zo mis ik de Hema en Dille & Kamille. Ik mis het concept van een winkelcentrum, als in: je parkeert de auto en kunt in een keer boodschappen doen, naar de drogist, de bakker en alles is dicht bij elkaar. Dat heb je op Curaçao dus niet. Ik mis de aanwezigheid van speeltuintjes, kinderboerderijen en andere leuke activiteiten voor de jongens. Ik mis de verse aardbeien, verse broodjes en kopjes soep van mijn moeder.

Maar ik moest, na bijna twee jaar op Curaçao, ook enorm wennen. Aan de snelheid van alles, aan overal fietsers, aan de kou, aan de hectiek, aan de snelheid van de roltrap, aan alle regels, aan alles plannen, aan autostoeltjes voor de kinderen, aan het koud hebben als je uit de douche komt en als je ’s ochtends je bed uit moet. Het was verder ook enorm druk voor ons: met iedereen willen zien, met van alles willen doen en kopen (om mee terug te nemen) en uiteraard gewoon druk met drie kleine kinderen.

Het was fijn om weer even samen te zijn, vooral voor Mike als hij thuiskwam na een werkdag, maar het was voor ons ook weer een bevestiging dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Om straks op Curaçao de hele dag samen te werken, samen te zijn en niet lange dagen zonder elkaar te moeten maken. We hebben lekker gegeten overal en ik heb voor mezelf eindelijk weer eens nieuwe kleren gekocht (herkenbaar voor moeders?). Al met al waren het drie geweldige (koude) weken en het was ontzettend fijn om iedereen weer even te zien, te knuffelen en te spreken.

O en voor iedereen die ik niet heb kunnen zien in Nederland: sorry, het was echt te druk. Hopelijk en wie weet zien we elkaar een keer hier op het eiland.

Inmiddels ben ik alweer bijna twee weken terug op Curaçao, nu toch wel echt ons thuis. De eerste dagen na terugkomst werd ik ziek en heb ik alleen maar geslapen. Nu zit iedereen weer in het ritme, lopen de jongens alleen in hun onderbroeken en slapen we met airco. Wat een verschil. Nog een paar weken, dan is Mike terug uit Nederland en gaan we verhuizen. Het was een mooie reis om nog te maken voordat we aan de volgende stap van ons leven beginnen: wonen in ons zelfgemaakte huis.

🎔

---