Het leven in de blije baby-bubbel

Jaaaaaa hoor, daar zijn we weer! Het leven is goed, ik ben enorm dankbaar, moe, blij, moe, gelukkig, moe en nog een beetje moe. Baby nummer drie is gezond ter wereld gekomen en ondertussen bouwen we nog steeds aan onze droom én aan ons huis. Een samenvatting van de afgelopen maanden op Curaçao.

Uiteraard eerst het allerbelangrijkste nieuws: op 28 augustus hebben Mike en ik weer een prachtige zoon gekregen. Hij heet Fairo en hij is nu 12 weken oud, een prachtige, dikke, lieve baby en hij lijkt heel erg veel op zijn broers. Dus ja, ik heb echt alleen maar mannen in huis (alle mensen die hoopten op een meisje kregen toch ongelijk…) en blijkbaar hebben Mike en ik maar één sjabloon en dat is de jongens-versie.

Kraamkliniek
De bevalling was explosief en dat was vooral omdat het ontzettend snel ging: van de eerste wee tot aan de geboorte van Fairo zaten slechts 58 minuten (!). En voor iedereen die geen kinderen heeft: dat is heel erg snel. Ik zal later nog een apart verhaal schrijven over het laatste trimester en de bevalling in de Kraamkliniek, maar voor nu alvast een tipje van de sluier.

Bevallen in de Kraamkliniek was een mooie ervaring, maar ik was blij dat ik na een dag (en nacht) naar huis kon. In principe mocht ik daar drie dagen blijven, maar ik verveelde me enorm en Mike mocht maar drie keer per dag een uurtje langskomen. Verder was ik veel alleen, dus dat vond ik helemaal niets.

Waar ik vooral ontzettend blij en dankbaar voor ben, was de hulp van mijn moeder. Toevallig (of misschien moest het juist zo zijn) kwam zij de dag voor de bevalling aan op het eiland. Aangezien er op Curaçao geen kraamhulp is zoals in Nederland, was het enorm fijn dat zij er was om te helpen. Eten koken, aandacht geven aan Finley en Febian, kleren wassen enzovoort. Het was geweldig dat ze er was en ons kon helpen.

De laatste fase van mijn zwangerschap was pittig en omdat ik een kleine buik had, kwam Mike eerder terug uit Nederland om ervoor te zorgen dat ik iets meer kon rusten in de laatste weken (dat lukte totaal niet, maar het was fijn dat hij er was, haha). We kwamen toen ook tot de conclusie dat het geen zin had om water te blijven geven op de plantage, dus daarmee zijn we gestopt. We gaan pas weer planten en alles onderhouden als we daar wonen, maar gek genoeg leven de bananenbomen en de cassaveplanten nog steeds!

Containerhuis
Sinds de zomer zijn we zelf hard aan het werk aan het huis. Een goede keuze en stiekem kunnen we echt wel veel zelf (of we zoeken nu de juiste mensen uit). Mike heeft (met hulp van zijn stiefvader) de gele container helemaal gestript en opnieuw gemaakt. In die container komt onze slaapkamer, een slaapkamer voor de jongens en de badkamer.

Doordat we er zelf aan werken, gaat alles veel sneller en het geeft veel voldoening als je ziet dat het lukt. Verder hebben we ook twee mannen gevonden die ons echt goed helpen met de andere klusjes, zoals het dak dichtmaken (ja, dat is eindelijk gebeurd!), de muren stucen en ze gaan ook de vloer voor ons maken in het gedeelte tussen de twee containers.

We hebben een deel van de containers geschilderd en afgelopen weekend hebben we een van de buitenmuren geverfd. Het is een mooie blauw/groene kleur geworden. Mike wilde graag grijs (en dan ook saai-asfalt-kleur-grijs), maar ik vind: we wonen op Curaçao en als je ergens je huis een mooie kleur mag geven, dan is het hier! Uiteindelijk is het veel kleuriger geworden dan ik had verwacht.

Met de honden gaat het ook heel goed, ze kunnen niet wachten om te verhuizen naar de plantage. Het is ontzettend grappig om de foto’s te zien van het vorige artikel, want ze zijn ondertussen echt gigantisch en dan zijn het nog steeds puppy’s. Ze zijn vooral gek op mij (net zoals mijn kinderen), proberen elke dag te ontsnappen (dat lukt regelmatig) en ze maken me af en toe he-le-maal gek (net zoals mijn kinderen).

Behalve mijn moeder, is ook mijn zusje op bezoek geweest en het was erg fijn om elkaar weer te zien! Met Finley en Febian gaat het ook goed, ze zijn dol op hun broertje, maar ze moeten ook erg wennen aan het feit dat mama nu minder tijd voor ze heeft: dat uit zich dan in epische driftbuien bij Febian en stout gedrag bij Finley. Toch zaten we al snel in een fijn ritme en Fairo lijkt/is een enorm lieve en rustige baby.

Ik voel me deze keer ook prettiger en fijner dan na de bevalling van Febian (toen had ik het enorm zwaar), ook al is het echt heel pittig om drie kleine kinderen te hebben. Het is nu vooral een manier vinden om oké te zijn met het feit dat er altijd iets te doen zal zijn. De wasmand is nooit leeg, het huis is nooit schoon en het is nooit helemaal opgeruimd. Maar, we zijn gelukkig en blij met z’n allen.

De borstvoeding gaat ook goed, Fairo begint steeds langer achter elkaar te slapen ’s nachts (soms al 6 uur, hoera!) en ik heb geen stress van het feit dat ik weer moet gaan werken. Ik kan lekker bij mijn kindjes blijven en ik vind het zo grappig om te merken dat ik het helemaal prima vind om ‘huismoeder’ te zijn. Alles draait gewoon beter als ik thuis ben om alles te regelen. Dat vind ik echt bijzonder, want als je me dat een paar jaar geleden had gezegd, had ik heel hard moeten lachen.

Aftellen
We zijn wel echt aan het aftellen tot het moment dat we kunnen verhuizen naar onze eigen plek. Ik had gehoopt dat het dit jaar nog zou lukken, maar waarschijnlijk wordt het januari/februari. Het huis is dan nog lang niet af, maar in ieder geval genoeg bewoonbaar om daar te kunnen leven. En we zijn ervan overtuigd dat als we eenmaal daar wonen, ook alles veel en veel sneller gaat.

Ben ik nog iets vergeten? Vast wel, maar ik heb me voorgenomen om (als ik niet in slaap val met de laptop op schoot) weer wat vaker een bericht te schrijven voor de website en jullie op de hoogte te houden van al onze avonturen. Er valt namelijk nog genoeg te vertellen over het chaotische, drukke, hete leven op dit heerlijke, gekke en prachtige eiland. Tot snel weer!

🎔

---