Gezinsuitbreiding voor familie Kook

Nee hoor, wees maar niet bang: baby nummer drie is nog niet geboren (gelukkig), maar we hebben wel ons gezin uitgebreid. Hoe dan? Mag ik jullie voorstellen aan Rocky, Rubble en Chase.

Sinds twee maanden hebben we naast twee (bijna drie) kinderen ook drie puppy’s. Niet in huis, maar op een stukje grond in de tuin. Misschien vraag je je af waarom we op dit moment in ons leven drie puppy’s hebben genomen, maar zoals je het afgelopen jaar (!) hebt kunnen lezen, doen Mike en ik zelden iets op de ‘makkelijke manier’. Eigenlijk maken we slechts gebruik van mooie kansen als die zich voordoen. En soms gebeurt dan alles tegelijk. Dat was nu ook het geval.

Van de straat
Voor het huis van Meredith lopen een aantal straathonden. De moederhond was vorig jaar al een keer zwanger, maar die puppy’s waren een paar uur na de geboorte dood. Rond januari zagen we dat ze weer zwanger was en aangezien Mike en ik een aantal (waak)honden willen op de boerderij, leek het ons een goed idee om te kijken of het lukte om een aantal puppy’s te ‘pakken’ als ze eenmaal losliepen van de moeder.

Op die manier kunnen de puppy’s alvast groter worden bij ons en tegen de tijd dat we naar de boerderij verhuizen (we gaan ervan uit dat het in december/januari gaat lukken), zijn de honden al groter. Bovendien hoeven ze dan niet op straat te leven en het was goedkoper dan een (dure) rashond uit Nederland halen. De vader-hond van de puppy’s is een gigantische hond. Vraag ons niet naar een ras, want alles op het eiland wordt gemengd met elkaar, zeker bij de straathonden.

Begin april zagen we de puppy’s voor het eerst lopen: een grijze, zwarte en blonde hond. Supermooie dieren en je kon al meteen zien dat het grote honden zullen worden (net als hun vader). De puppy’s lagen en liepen vooral in de tuin van Mike’s tante (een buurvrouw van Meredith), dus we gingen af en toe een kijkje nemen, maar dan liepen ze natuurlijk meteen weg. Totaal niet gewend aan mensen.

Dat zou een mooie klus worden om die honden te vangen, maar aangezien ze zeker zo’n 8 weken oud waren (gokten we), moesten we wel snel zijn, omdat we bang waren dat het anders niet meer zou lukken. Gelukkig konden we via een kennis een grote bench lenen, waarmee we probeerden ze te vangen. Elke dag zetten we wat eten en drinken neer en ze kwamen steeds dichterbij, maar echt vooruitgang zat er niet in.

Dus besloten we het na een paar dagen drastisch aan te pakken (geduld is niet ons sterkste punt en dat is een van de grootste uitdagingen aan het leven op Curaçao). De grijze hond konden we als eerste vangen, omdat die (toevallig) in een hoekje werd gedreven en we hem met de hand konden vangen. De dag daarna gebeurde hetzelfde met de zwarte hond en toen hadden we er dus al twee en bleef het blonde hondje over.

We zeiden tegen elkaar: laten we die blonde dan ook meteen vangen, dan zijn we klaar. Dit werd een schitterend avontuur waar we uiteindelijk ongeveer een uur mee bezig zijn geweest in de hete, felle zon. Mike in tuinbroek en laarzen, ik met een zwangere buik, in een jurk op slippers. Probeer je dit beeld even voor te stellen en dan Mike die aanwijzingen naar mij schreeuwt, zoals “rennen” of “snel”.

Op een bepaald moment kreeg ik natuurlijk ontzettend de slappe lach en Mike begon alleen maar meer te zweten. Het hondje ontsnapte naar een buurman, verstopte zich in de bosjes en kroop onder de auto. We konden hem vangen met een deken, maar hij ontsnapte weer uit het deken, kroop opnieuw onder de auto en uiteindelijk konden we hem pakken. Het arme beestje was natuurlijk totaal getraumatiseerd. We waren trots dat het was gelukt, maar Mike was duidelijk: “met jou ga ik geen ezels vangen”.

De weken daarna hebben we gebruikt om de honden rustig te laten wennen aan hun ‘hok’ en hun omgeving. Ze waren erg schuw en kropen meteen weg als we binnen kwamen. Maar, twee keer per dag eten en drinken geven en af en toe bij ze zitten, leek ons de beste oplossing. Overigens gingen we ook snel met ze naar de dierenarts , want ze zaten onder de teken en vlooien (en weet ik wat nog meer). Inmiddels zijn ze helemaal schoon en hebben een mooie vacht.

De jongens mochten de namen bedenken voor de honden en het kon natuurlijk niet anders dan dat het iets van Paw Patrol werd. Dus nu hebben we Rocky, Rubble (twee mannetjes) en Chase (het vrouwtje). Chase (de zwarte hond) was het snelst aan mij gewend, ik kon haar aaien en ze at snoepjes/brokjes uit mijn hand. Daarna volgde Rocky (de grijze hond) en pas veel later was Rubble gewend aan me. Ik ben echt trots dat het me is gelukt om de honden aan me te laten wennen.

Gelukkig waren ze geen moment agressief of gevaarlijk, alleen heel erg schuw en voorzichtig en achterdochtig. Of zoals de dierenarts het noemde: het zijn semi-wilde honden. Dat merk je overigens nog steeds als ze eten, dan zijn het net wolven. Inmiddels worden ze dolenthousiast als ze mij zien en kan ik met ze knuffelen en ze vastpakken. Ze luisteren redelijk naar me als ik ze roep (eigenlijk net als bij de jongens).

We hebben ze bovendien al een paar keer meegenomen naar de plantage en dat is echt geweldig om te zien. Ze rennen los rond, snuffelen overal en hebben de tijd van hun leven. Dat komt dus helemaal goed als we straks daar wonen. De honden zijn overigens ook lief voor de jongens (eigenlijk zijn ze net zo ruw en wild, dus ze passen wel bij elkaar) en dat maakt het ook erg fijn voor ons.

De familie Kook bestaat dus nu inmiddels uit Mike en mij, twee jongens en drie honden. Nog een paar weken en dan hebben we niet alleen drie honden, maar ook drie kinderen. Aangezien de honden net zo wild zijn als onze kinderen, hebben Mike en ik maar geaccepteerd dat het waarschijnlijk door onze manier van opvoeden komt. Daarom hopen de meeste mensen dat we dit keer een meisje krijgen, maar ik gok dat het geen verschil maakt: we leven nu eenmaal een beetje ‘wild’.

🎔

---