Zwanger op Curaçao: het tweede trimester

Gefeliciteerd, pabien! Je bent (net als ik) zwanger van een kindje én je bent op Curaçao. Als je die heeeerlijke eerste twaalf weken hebt overleefd, kom je hopelijk in de meest fijne fase van de zwangerschap: het tweede trimester. Voor mij letterlijk vanaf 12 weken het moment dat ik me beter ga voelen.

Gelukkig kwam mijn eetlust weer terug en begon ik weer wat meer te eten, maar rond de 22 weken was ik nog steeds (of weer) op hetzelfde gewicht als toen ik zwanger raakte. Blijkbaar toch meer afgevallen dan de bedoeling was. Het is ook heel anders dan bij mijn eerste twee zwangerschappen, want toen had ik ontzettend veel eetlust en kon ik ook veel meer eten. Maar, ik voel me goed en fit en dat is het belangrijkste, toch?

Controle
In het tweede trimester ga je nog steeds om de vier weken voor controle naar de verloskundige. Dit hoeft niet per se bij de Kraamkliniek in Rio Canario, maar kan ook op andere locaties. Ik ga bijvoorbeeld in Santa Maria, dat is slechts vijf minuten rijden, dus ideaal! Bij elke controle wordt gekeken naar de bloeddruk en naar jouw gewicht en de verloskundige voelt aan de buik hoe alles groeit en of dat volgens planning verloopt. Gelukkig was de uitslag van mijn combinatietest goed, dus dat was ook een opluchting.

Meestal kun je vanaf veertien weken een echo laten doen om te weten of de baby een jongen of een meisje is. Aangezien ik nog steeds het geslacht niet wil weten, maar Mike wel, wachtten wij op de twintigwekenecho voor het verlossende antwoord (voor Mike). Hoewel ik deze keer erg twijfelde of ik het wel of niet wilde weten. Misschien ook wel leuk om een keer een zwangerschap mee te maken waarbij ik het geslacht al wél weet. Toch heb ik mijn ogen dichtgehouden tijdens dat stukje van de echo.

Echo
Bij die twintigwekenecho wordt het kindje van boven naar onder gecontroleerd. Zijn alle organen aanwezig? Hoe groeien de botten in de armen en benen? Hoe zien de hersenen eruit? Het is altijd een enorme opluchting om te horen en te zien dat alles goed is, goed eruit ziet en goed beweegt. Ik voelde dit kindje al vroeg in de zwangerschap bewegen, zo rond de 17 weken, maar dat komt ook omdat ik inmiddels weet waar ik op moet letten.

Toch wachtte ik nog een paar weken voordat ik echt durfde te zeggen dat ik de baby voelde bewegen en inmiddels heeft Mike de baby ook voelen duikelen en schoppen. Aangezien ik de zwangerschap weer heel vergelijkbaar vind met de eerste twee, zou het me niets verbazen als dit ook weer een jongetje is. Stiekem zouden Mike en ik dat superleuk vinden, maar ik ben oprecht blij als dit kindje weer gezond ter wereld komt en alles goed gaat.

Tot week 24 is de controle bij de verloskundige om de vier weken, daarna ga je elke drie weken op bezoek. Die controles zijn altijd een beetje routine, zeker als je geen extra vragen of zorgen hebt. Ik stel alleen af en toe vragen over praktische dingen, zoals wanneer ik me moet aanmelden voor kraamzorg en hoe je een kraampakket regelt (via de Kraamkliniek). Rond week 26 moet je ook weer een keer bloed laten prikken om zowel het suiker- als het ijzergehalte van je bloed te laten controleren.

Erkenning
Verder hebben Mike en ik dit trimester ook de erkenning geregeld. Aangezien wij niet zijn getrouwd, is dat handig om van tevoren te regelen en ik ben blij dat we dit hebben gedaan. Ik moest namelijk (omdat ik uit Nederland kom en daar heb gewoond) een formulier laten zien dat bewijst dat ik niet met iemand anders ben of was getrouwd bij vertrek uit Nederland. Dat formulier (eigenlijk gewoon een uittreksel van de burgerlijke stand) moest uit Nederland komen.

Ik heb er ruim drie weken op gewacht, maar uiteindelijk mijn moeder gevraagd om naar de gemeente in Eindhoven te gaan en het persoonlijk voor mij op te halen. Het ontvangen van post uit Nederland gaat voor ons nog niet helemaal goed hier. Samen met Mike, het formulier en onze legitimatie gingen we naar Kranshi om de erkenning te regelen. Je hoeft daar geen afspraak voor te maken en je betaalt twintig gulden voor de registratie. Als het kindje is erkend, kan ik na de geboorte thuisblijven en hoef ik niet mee om de aangifte te doen. Dat mag Mike dus alleen doen (moet hij wel het formulier van de erkenning meenemen).

Baby Kook
Dus baby Kook nummer drie staat nu officieel al ‘geregistreerd’ als ons kindje. Mijn buikje begint langzaam te groeien, maar de temperatuur is hier de laatste tijd ook ontzettend gestegen, dus dat is lichamelijk wat minder prettig (gevoelstemperatuur van boven de 40 graden). Gelukkig hebben we een airco op onze kamer, dus overdag zitten we toch veel daar en pas na 15.30 uur komen we weer naar buiten. De komende maanden wordt het waarschijnlijk alleen nog maar warmer, dus we gaan zien hoe die laatste fase van de zwangerschap voelt op het eiland.

Gelukkig voel ik me fit en probeer ik zoveel mogelijk te rusten. Best wel lastig met water geven op de plantage, andere dingen regelen voor het huis, twee jonge kinderen en ‘gewoon’ het dagelijks leven. De ene dag heb ik uiteraard meer energie dan de andere dag, maar het lukt nog niet altijd om mijn planning daarop aan te passen. Daarom heb ik me voorgenomen om het laatste trimester meer te rusten, minder te doen en vooral veel te genieten van de laatste weken van mijn zwangerschap. Je hoort en leest over een tijdje wel of dat ook écht is gelukt!

🎔

---