Geen tanks meer, wel eindelijk een dak

Soms zit het tegen en soms zit het mee. Afgelopen periode was opnieuw een tijd van tegenslag én van mooie momenten. Van pech en geluk. Van plannen maken en deze ook weer tien keer veranderen.

Misschien had ik op onze website niet moeten schrijven over ons prachtige watersysteem met de IBC-tanks, tonnen, pompen en slangen, want inmiddels zijn al onze IBC-tanks gestolen (we hadden er in totaal vier). Dit gebeurde overigens niet allemaal tegelijk, dus we waren al gewaarschuwd. Nadat de eerste tank was weggehaald, hebben we meteen alle belangrijke spullen uit de container gehaald en meegenomen in de bus. Helaas werd daarna nog een tank gestolen én de container opengebroken. Daar lag gelukkig niet superveel meer in, maar wel nog wat gereedschap dat uiteraard weg was.

Toeval of niet, dat gebeurde de dag voordat we onze twee poorten lieten installeren op het terrein. Nu is het niet meer mogelijk om zomaar met de auto het terrein op te rijden, dus dat voelt al iets veiliger. Helaas zijn daarna ook nog de twee overgebleven watertanks gestolen, dus nu hebben we niets meer en geven we water vanuit de zwarte tonnen in de bus. Dramatisch, maar het is niet anders en we zetten daar nu écht niets meer neer totdat we zelf daar wonen.

Inmiddels kunnen we wel zeggen dat er eindelijk (!) een dak op ons huis zit. Het is nog steeds niet helemaal af, maar ons huis lijkt nu ineens echt op een huis. We zijn superblij! Ons volgende project wordt het boren of laten boren van een waterput, zodat we water hebben voor zowel ons huis als voor de plantage. Ook zijn we inmiddels aan het kijken voor een keuken, de badkamer en een vloer voor de tussenruimte. Mike is begonnen met het slopen van de wandplaten in de container, zodat we die ook kunnen vernieuwen (dat moet omdat er helaas overal schimmel zit).

Veel tegenslag dus de laatste tijd, maar we zorgen er in ieder geval voor dat de bomen in leven blijven. De bananen-, papaja- en zuurzakbomen doen het supergoed, ook al is het de laatste tijd ontzettend warm en valt er geen regen. Dat betekent dat we eigenlijk elke dag water moeten geven, maar dat is niet te doen. We hebben de tomaten en komkommers al laten gaan, omdat die sowieso elke dag water nodig hebben en zelfs met één keer per dag goed water geven, hadden de komkommers het supermoeilijk.

We proberen het maar positief te bekijken en alles als les en experiment te zien. De conclusie is in ieder geval dat we daar eerst moeten wonen om de plantage verder goed draaiende te kunnen houden. Dus is alle focus nu op het huis en maken we steeds projecten waar we dan geld voor sparen om te kunnen uitvoeren. Soms lijkt het alsof er niets gebeurt, maar als ik dan naar de foto’s kijk en bedenk dat we al bijna een jaar bezig zijn, vind ik toch dat we goed bezig zijn. En dat we trots mogen zijn.

Finley, Febian en baby Kook
Ik ben namelijk ook nog steeds zwanger (al over de helft) en alles gaat goed met de baby in de buik, waar ik heel erg dankbaar voor ben. Vooral ook omdat we hard werken, veel in de zon zijn en ik daardoor eigenlijk te weinig rust neem of kan genieten van de zwangerschap. Pas als ik ’s avonds op bed lig en met mijn handen het getrappel in mijn buik voel, denk ik: o ja, daar zit weer een klein wezentje in. Mike weet inmiddels ook of het een jongetje of meisje is en de twintigwekenecho liet zien dat alles goed gaat en gezond is.

Finley gaat sinds een paar weken naar school in Tera Kora en hij heeft het ontzettend naar zijn zin. Het is een kleine school en hij zit zelf met ongeveer 20 kinderen in de klas. Sinds hij is begonnen, praat hij ook ineens veel meer Papiaments, wat heel erg leuk is om te horen. En laatst begon hij ineens het Curaçaose volkslied te zingen, daar moesten Mike en ik ook erg om lachen. We moeten wel wennen aan het feit dat je nu dus niet meer precies weet wat je kind allemaal meemaakt op een dag en moet afgaan op wat hij wel of niet vertelt. En dus ook wat hij wel en niet leert op school.

Voor Finley’s vierde verjaardag zijn we een dagje naar het Kunuku Aqua Resort geweest, een groot resort met allemaal zwembaden en de jongens hebben zich allebei ontzettend goed vermaakt. We moesten ze dwingen om tussendoor het water uit te komen om te eten en te drinken. Mike heeft overigens ook nog vier weken meegedaan met de Ramadan. Het eerste deel in Nederland en het laatste deel op Curaçao en vooral het laatste deel was zwaar, maar hij heeft het helemaal volgehouden en afgemaakt. Ontzettend veel respect en goed gedaan van hem.

Met Febian gaat het ook goed. Het is ook bijzonder om nu ineens meer tijd met hem alleen te zijn, omdat Finley in de ochtenden naar school gaat. Hij vindt het erg fijn om die extra aandacht te krijgen en ik zit regelmatig met hem racebanen of torens te bouwen. Ook gaan de jongens veel mee naar de plantage, daar kunnen we goed vliegeren (door de harde wind) en ze vermaken zich prima met stenen, zand en hout.

We zijn dus wel aan het genieten van ons leven hier, ondanks de tegenslagen en de hoge kosten voor alles wat we willen doen. Mike en ik zijn een goed team en we geloven nog steeds heel erg in onze droom van zelfvoorzienend leven. Gelukkig ontmoeten we ook steeds mensen die enthousiast zijn over ons plan, die ons superhandige tips geven en dat geeft ook veel energie. Dus we blijven focussen op alle (kleine) positieve momenten in ons leven en proberen alle tegenslag maar te zien als hobbels op weg naar uiteindelijk iets moois.

🎔

---