Zwanger op Curaçao: het eerste trimester

Gefeliciteerd, pabien! Je bent (net als ik) zwanger van een kindje én je bent op Curaçao. Via internet is niet veel informatie te vinden over hoe, wat en waar je alles moet regelen op het eiland. Vandaar dat ik dit artikel schrijf én om iedereen in Nederland op de hoogte te houden van hoe alles hier gaat.

Doordat dit mijn derde zwangerschap is en onze eerste twee kinderen in Nederland zijn geboren, kan ik goed vergelijken tussen een zwangerschap (en straks bevalling) in Nederland en op Curaçao. Als je, net als ik, op een bepaald moment merkt dat je overtijd bent, kun je bij de botica (drogisterij) of bepaalde supermarkten een zwangerschapstest kopen om thuis te kijken of je inderdaad zwanger bent. Bij de meeste tests kun je dat al meteen duidelijk zien.

Net als in Nederland kun je vervolgens een afspraak maken bij de verloskundige (je hoeft dus niet eerst naar de huisarts). Waar je in Nederland volop keuze hebt qua verloskundigen en praktijken (alleen in Eindhoven had je al vijf verschillende opties) heb je op Curaçao eigenlijk alleen de Kraamkliniek in Rio Canario. Het leuke voor ons is dat Mike hier is geboren en dat wij er nu naartoe gaan voor ons derde kindje.

Kraamkliniek
Je kunt de Kraamkliniek bellen om je in te schrijven, maar het makkelijkste is langs te gaan en dan kun je meteen alle gegevens doorgeven en wordt een eerste afspraak gemaakt bij de verloskundige. Dat is hier rond week 7 van de zwangerschap (in Nederland rond week 8). Qua gegevens moet je ongeveer hetzelfde doorgeven als in Nederland en gebaseerd op de wijk waar je woont, wordt je ingedeeld in een ‘team’ met twee verloskundigen. Wij zitten in Team Zonnebloem, omdat we in het westelijke deel van het eiland wonen.

Op de dag van je eerste afspraak maak je voor het eerst kennis met een van de verloskundigen (deze afspraak is op het hoofdkantoor van de Kraamkliniek in Rio Canario) en heb je een uitgebreid gesprek over je persoonlijke omstandigheden, eventueel eerdere zwangerschappen en bevallingen en medische omstandigheden in beide families. Vervolgens wordt ook een eerste echo gemaakt om te kijken of het hartje klopt en of alles er goed uitziet. Dat is altijd een geweldig moment om te zien en ook een écht bewijs dat je inderdaad zwanger bent en hoe lang ongeveer (als je dat zelf niet weet).

De volgende afspraak is rond week 12 en dan kan ook de uitgerekende datum precies worden bepaald. Tot die tijd kun je, net als ik, vooral heel erg MOE zijn (niet-normaal-hoe-MOE-je-die-eerste-weken-bent) en last hebben van misselijkheid. Hoewel ik niet echt misselijk word, maar vooral een weeïg gevoel in mijn buik krijg als ik te lang niet heb gegeten. Als ik de hele dag door kleine beetjes eet (bijvoorbeeld crackertjes), werkt dat voor mij het beste.

Bij deze zwangerschap had ik het eerste trimester totaal geen zin om te eten. Maar dan ook echt niet. Hooguit wat fruit, salade of een boterham. Ik ben daardoor ook best veel afgevallen, maar nu, aan het einde van het eerste trimester komt mijn eetlust gelukkig weer terug. Ook kreeg ik weer wat meer energie en dat is toch best handig met werken in de buitenlucht en als je moet sjouwen met emmers en tonnen.

Termijnecho
Volgens mijn eigen berekening was ik precies 13 weken zwanger tijdens de termijnecho. Het verschil met die eerste echo was vooral dat het kindje nu (eigenlijk) al helemaal af is: armen, benen, gezichtje. Alles lijkt al echt op een mensje en het was geweldig om te zien. De baby was ook al volop aan het bewegen en zijn (of haar, maar ik gebruik voor het gemak ‘zijn’) armen en benen aan het strekken en hij deed zelfs zijn duim al naar zijn mond.

Alles zag er goed uit, ook de nekplooimeting was goed en dat is een van de dingen waarnaar ze kijken voor de combinatietest die bepaalt of je kindje bijvoorbeeld het syndroom van down heeft. Het hartje klopte ook en klonk goed (ik vind het altijd klinken als een trein die voorbij rijdt) en ook de ruggengraat, het hoofdje en de hersenen zagen er goed uit. De verloskundige vond de baby wel aan de grote kant, maar volgens haar programma dacht ze dat ik pas 12 weken zwanger was, terwijl ik dus volgens mij al 13 weken zwanger was. Volgens haar berekening zat ik echter al op 13 weken en 4 dagen, wat een verklaring is voor de ‘grote’ baby.

Bloed prikken
Het betekent dat ik op 1 september ben uitgerekend en dus zal deze baby ongetwijfeld in augustus worden geboren. Mike hoopt op 16 augustus, dan hebben we 14 (februari van Febian) en 15 (april van Finley). Na de echo was ik helemaal blij, maar ik moest ook nog bloed prikken. Zowel voor de gewone, eerste controle als voor de combinatietest. Dat moest ik doen bij het ADC in Vredenberg (omdat ze daar ook bloed prikken voor de combinatietest). Het waren in totaal 7 (!) buisjes bloed, dus de rest van de dag heb ik een beetje rustig aan gedaan, om mijn lichaam wat rust te gunnen.

Inmiddels begint mijn buik ook weer een buikje te worden, hoewel je nog niet echt kunt zien dat ik zwanger ben (misschien als je het weet) en vooral Finley vindt het allemaal reuze-interessant. Volgens hem is de baby een meisje (“want die heb ik nog niet, mama. Ja, jij bent wel een meisje, maar jij bent een máma”) en hij heeft haar Korá genoemd (dat betekent rood in het Papiaments). Af en toe legt hij ook zijn hoofd op mijn buik en roept hij: “halló baby!”

Als mijn buik straks wat dikker wordt, zal het helemaal bijzonder zijn voor hem (en ook voor ons), maar ook wel wat zwaarder om in de zon te werken. Dus ik ben benieuwd hoe het zal gaan. Ik voel me goed en fit en als ik zorg dat ik voldoende water drink en goed uitrust, lukt het allemaal wel hier. Over vier weken is mijn volgende controle-afspraak bij de verloskundige en wie weet kan ik dan ook al de eerste bewegingen voelen. Heel bijzonder weer allemaal en ik ben ontzettend dankbaar dat het allemaal goed gaat!

🎔

---