Maand #3: stapje terug, sprong naar voren

Na die teleurstellende tweede maand ging het de afgelopen tijd een stuk beter. Althans met ons gevoel. We hebben ons erbij neergelegd dat het niet zo gaat als we hadden gepland en dat voelt nu oké. Focus op de positieve en leuke momenten.

En die positieve en leuke momenten waren er genoeg. Wat dan? We hebben vier kuikentjes gekregen (en ze leven nog steeds!), mijn zusje was op bezoek, de fundering is gelegd, de pilaren zijn gemaakt én de containers staan op de pilaren (niet zoals het zou moeten, maar ze staan er voorlopig op), er groeien kleine vruchtjes aan onze watermeloenplanten én we hebben de eerste boompjes geplant.

O en dan vergeet ik Finley en Febian nog. Die zorgen uiteraard dagelijks voor leuke (en ook minder leuke) momenten. Je merkt echt dat de jongens helemaal gewend zijn aan Curaçao. Febian is gek op oma Dichi en hij begrijpt zowel Papiaments als Nederlands. Hij begint ook steeds meer woordjes te zeggen (vooral “mama, mama, mama”, dus “mama, mama, mama” wordt af en toe helemaal gek), zijn haren beginnen te groeien en hij eet nog steeds (bijna) net zoveel als zijn vader.

Finley geniet ook van het leven hier en ik probeer ervoor te zorgen dat hij genoeg uitdaging heeft, want het lijkt alsof hij zich soms verveelt. Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee, maar ik probeer regelmatig met hem te tekenen, te schilderen, fantasiewerelden te maken met zijn houten speelgoed en we zijn samen naar de bibliotheek geweest om nieuwe boeken te lenen (dat vonden ze allebei heerlijk).

Ook is hij sinds vorige maand begonnen met zwemles: twee keer in de week een uur zwemmen bij de zwemschool waar Mike ook heeft leren zwemmen. Meestal vindt hij het heel leuk, qua concentratie is het nog wel lastig, maar afgelopen week deed hij het zo goed dat ik echt met tranen in mijn ogen zat te kijken. Een heerlijk trots gevoel en hij was zelf ook heel blij en trots op zichzelf. We hebben ook een opzetzwembad meegenomen uit Nederland, dus hij zal het straks op de plantage helemaal geweldig vinden.

Op de plantage gaat het goed. Soms lijkt het alsof we niets doen, maar als ik dan naar de foto’s en het verhaal in het vorige artikel kijk, hebben we echt weer veel voor elkaar gekregen. Het basishuis lijkt nu al een beetje op een basishuis. Als de containers goed op de pilaren staan (ja, niets gaat natuurlijk in één keer goed), komt er nog een muur tussen beide containers (met twee deuren) en een groot dak over het gehele huis.

Dat zou betekenen dat we daar snel kunnen gaan wonen als we water en elektriciteit aanleggen en dat betekent ook meer tijd die we kunnen besteden aan het planten van groenten en fruit én dat we meer kippen kunnen gaan houden, omdat we meer ruimte hebben. Toch is al gebleken dat we zelfs in een kleine ruimte kippen levend kunnen houden, want we hebben vier superschattige kuikentjes.

Of ja, we hebben daar niet zoveel voor hoeven doen, behalve eten en water geven aan moeder kip (genaamd Oom Elmo) en vader haan (niet onbelangrijk) en het hok veilig gemaakt voor ratten en hagedissen. Dat is best wel goed gelukt en iedereen leeft nog. Qua stekken en planten is het wel nog erg zoeken naar wat wel en niet werkt en wat dus wel en niet overleeft. Zoals gezegd, de watermeloenen doen het uitstekend.

Ze deden het zelfs zo goed dat alle leguanen en hagedissen aan de blaadjes kwamen eten, dus we hebben nu een groot net eromheen gezet. Er was alleen een domme (of dappere?) leguaan die toch probeerde door het net te gaan en die moesten we redden. Uiteindelijk willen we het hele gedeelte afzetten met grote platen, dan hoef je niet zo te rommelen met netten en stokken. De tomaten en komkommers zijn wat moeilijker. Ze kiemen supersnel, daarna heb ik ze in een kas gezet (die we hebben meegenomen uit Nederland), maar op het terrein (in grote bakken) hebben ze het moeilijk met de wind en de zon.

Dus nu maken we een tunnel met schaduwdoeken waardoor ze hopelijk wat beter tegen de omstandigheden kunnen. Het zou geweldig zijn als dat lukt, want we eten zelf superveel komkommer en tomaat. Dus dat zou dan al een mooi stapje zijn richting zelfvoorzienend leven. Inmiddels is ook het regenseizoen begonnen en gelukkig regent het ook af en toe op het terrein (de grond bleef steeds zo droog dat we dachten dat het er nooit regent…).

Dat scheelt mij ook weer met het water geven van de planten, want soms kunnen ze echt nog dagen vooruit. Doordat het flink waait bovenop de heuvel is het heerlijk om daar te werken en bezig te zijn. Ja, het is warm, maar de wind maakt het goed en we denken dat we ’s nachts zelfs geen airco hoeven te gebruiken, omdat het best wel afkoelt. Dat zou veel stroom schelen!

Familie
Mijn broer is nog altijd op het eiland en helpt ons dagelijks met alle klusjes op het terrein. Echt superfijn! Mijn zusje is ook twee weken geweest en het was heerlijk om weer met z’n allen samen te zijn. We hebben veel leuke dingen gedaan: naar het strand, samen eten, naar het museum en spelen met de jongens. Ze heeft zelfs een paar papaja-boompjes geplant (en de meeste leven nog)! Het is wel gek dat we nu niet weten wanneer we elkaar weer gaan zien, dat voelt wel verdrietig.

Gelukkig komt mijn moeder aan het eind van deze maand weer naar het eiland, dus dat is ook voor de jongens erg fijn en mijn vader komt in januari op bezoek. Ook een leuk vooruitzicht! De komende maanden gaan we lekker verder met planten en het klaarmaken van ons huis. En dat we dan af en toe een klein stapje terug moeten doen om weer vooruit te springen, hoort nu eenmaal bij het avontuur. Daar hebben we nu ook eindelijk (meestal dan) vrede mee.

🎔

---