Maand #2: alles komt goed

Wees niet bang: we leven nog! Ik had alleen de hele maand totaal geen zin om iets te schrijven voor de website en daarom heb ik dat ook niet gedaan. Maar nu begon het toch weer te kriebelen en daarom vertel ik jullie graag over de tweede maand op Curaçao. Een maand met tegenslag, veel nadenken, plannen wijzigen en toch proberen te genieten. Het komt wel goed.

Zoals ik in het vorige artikel al schreef, is onze container netjes gearriveerd op het eiland. Het nadeel was dat-ie precies op de plaats stond waar we de fundering voor de containers moeten neerzetten, dus uiteindelijk heeft een bulldozer (dezelfde jongen die een groot gedeelte van het terrein heeft schoongemaakt) de container een stuk aan de kant geschoven. Daardoor konden we beginnen met meten en kijken waar de pilaren worden gebouwd waar de containers op komen te staan.

Het feit dat we pilaren moeten laten maken, hadden we niet verwacht en dat heeft vooral te maken met het enorme hoogteverschil op het terrein. Het loopt niet alleen heel steil omhoog, er is eigenlijk nergens echt een vlak stuk grond (behalve helemaal beneden) waar je ons huis kunt bouwen. Daarom hebben we nu gekozen voor (bijna) het hoogste gedeelte, zodat we alles goed kunnen zien.

Dat meten en passen kostten enorm veel tijd en uiteindelijk laten we nu een aannemer alles voor ons maken. Dit was sowieso een klus die we niet zelf konden doen en afgelopen vrijdag is de eerste laag beton gestort voor de fundering.

Deze maand hebben we ook veel keuzes moeten maken qua geld. We hebben namelijk zowel veel te optimistisch gerekend als dat al het materiaal enorm duur is en we veel meer geld moeten uitgeven aan spullen en het laten maken van dingen (zoals die fundering) dan we hadden kunnen bedenken. Ook moesten we bijvoorbeeld spullen uit Nederland laten komen, omdat het hier niet te krijgen was of veel te duur. Een flinke tegenslag dus.

Het leverde veel goede gesprekken op en andere keuzes. We maken nu eerst een basishuis en ondertussen zijn we volop aan het planten en beginnen we met groenten, fruit en een paar kippen (die hokken kunnen we zelf simpel maken) voor vlees en eieren.

Aan de ene kant is dat balen, aan de andere kant zijn we realistisch en optimistisch: alles komt goed, maar op welke termijn we alles kunnen realiseren, is nog onduidelijk en het wordt dus echt een project van de lange termijn. Daarom willen we bijvoorbeeld het huis meteen goed maken, zodat we daar klaar mee zijn en niet het materiaal over een paar jaar weer moeten vervangen. Het kost alleen iets te veel geld nu helaas.

Het mooie nieuws is dat we bijna elke dag op het terrein zijn en van alles aan het maken zijn zodat we daar goed kunnen planten. Mijn broer Elmo en Jeroen, een vriend van hem, hebben de hele maand geholpen en samen een mooi hek gemaakt van pallets. Daarin hebben we rijen gemaakt met stenen en kleine tuintjes gemaakt met zand van het terrein (dat we moesten zeven om alle stenen eruit te halen), geitenkeutels en potgrond. En ja: dat was echt enorm veel werk, maar het geeft ook veel voldoening om zelf iets te creëren.

In de stektray’s hebben we al een heleboel zaadjes kunnen laten kiemen (dat is zo leuk om te zien: alsof er steeds baby’tjes worden geboren) en de eerste plantjes staan zelfs al in de grond: heel veel watermeloenen! Verder zijn we bezig met komkommers en tomaten, maar die staan nu nog in een mooie kas bij het huis van Meredith, omdat we ze in emmers hebben geplant. Het is lekker om daarmee bezig te zijn, met de handen in de aarde en verder aan niet zoveel denken.

Hoewel… dat gaat met twee kleine jongens natuurlijk niet. Ze hebben het wel ontzettend naar hun zin hier en ze vinden het elke keer geweldig om op de boerderij te zijn. Finley rent de auto uit en zien we eigenlijk niet meer: spelen met zand, steentjes verzamelen, takken breken, over heuvels rennen en in gaten springen. Heel erg leuk om te zien! Febian hobbelt er nog een beetje achteraan en hij heeft af en toe wel moeite met alle stenen, maar hij doet het supergoed. Hij begint ook steeds meer woordjes te zeggen én zijn haren beginnen weer te groeien!

Finley en Febian spelen ook steeds meer met elkaar (of eigenlijk stoeien ze vooral) en ze willen vooral heel veel knuffelen met mij. Met de drukke en warme dagen op het terrein is dat af en toe wel veel en hebben Mike en ik een kort lontje (of bijna geen lontje), dus proberen we in het weekend echt met elkaar te zijn. Zo zijn we dit weekend lekker een ochtend naar het strand geweest en ’s avonds pizza gaan eten met z’n allen. Het was heerlijk voor ons allemaal en goed om af en toe even niet met het terrein bezig te zijn (hoewel dat natuurlijk constant in ons hoofd speelt).

Bovendien was en is het enorm warm op het eiland nu, met bijna geen wind en sommige dagen een gevoelstemperatuur van 40 graden. Dan is niemand blij natuurlijk. Gelukkig ging ik bijna ieder weekend even zwemmen bij mijn moeders appartement. Heerlijk afkoelen en genieten van bij mijn moeder en broer zijn. Volgende week komt ook mijn zusje nog: heel fijn om haar ook weer te zien! Ook fijn bovendien dat we dan een dierenarts in de buurt hebben, want een van onze kippen zit al een week te broeden op zo’n zeven à acht eieren (we kunnen het niet precies zien).

Het zou heel leuk zijn als daar kuikentjes uitkomen en dat duurt nog ongeveer twee weken. Ondertussen proberen we het kippenhok een beetje klaar te maken zodat de kuikentjes niet kunnen ontsnappen óf worden opgegeten door ratten en leguanen (volgens mij eten die alleen vegetarisch trouwens) en hopen we dat het allemaal goed gaat. Een beetje vrolijkheid en geluk kunnen we wel gebruiken na afgelopen maand.

Het komt dus uiteindelijk allemaal goed. Dat zeggen Mike en ik minstens één keer per dag tegen elkaar om de moed erin te houden. Gelukkig zijn we een goed team en slepen we elkaar erdoorheen. We weten waar we het voor doen (eh… wat was dat ook alweer!?) en we maken er het beste van. Het duurt alleen iets langer dan we hadden gehoopt en verwacht, maar het komt uiteindelijk allemaal goed.

🎔

---