Maand #1: regelen, graven, rijden

We zijn inmiddels ruim een maand op Curaçao. Wat?! Het voelt soms al veel langer, soms veel korter, maar als ik besef wat we allemaal al hebben gedaan, is het eigenlijk vooral heel knap dat we al zoveel hebben kunnen regelen.

Het allerbeste nieuws: onze container is gearriveerd! Sinds afgelopen week staat-ie op het terrein (ik schrijf binnenkort nog een apart artikel over al het geregel en gedoe met een container op Curaçao), kort samengevat: sneller dan wij dachten, wel een hoop miscommunicatie over wanneer, hoe en wat, maar uiteindelijk kregen we ook groen licht van de douane. Heel fijn! We hebben in een paar uur alle waardevolle spullen eruit gehaald en naar het huis van Meredith gebracht.

Dat de container er staat, betekent dus ook dat we het terrein hebben laten schoonmaken. Op de allereerste dag dat Mike en ik naar Banda’bou reden, kwamen we Khalil tegen op een bulldozer. Dat kon toch geen toeval zijn?! Samen met zijn vader hebben ze in vier dagen ontzettend veel cactussen, struiken en bomen verwijderd op het terrein. Het was echt een compleet ander gezicht!

En dat andere gezicht liet ook een terrein zien met enorme hoogteverschillen. Als je ‘beneden’ op het terrein staat, is het verschil met boven zeker 10 meter. Het betekent dat het echt schuin omhoog loopt. Boven op de ‘berg’ heeft Khalil een groot stuk redelijk vlak kunnen maken en daar staat de ene container nu en daar komt ook de andere container te staan. Op een betonnen ondergrond met betonnen palen om het waterpas te maken. Enorme uitdaging wordt dat.

Voordeel is wel dat het uitzicht echt prachtig is: overal waar we kijken zien we groen, bergen en af en toe een huis. Het ligt daardoor best wel rustig en afgelegen, bovenop die berg. We kunnen de buren bijvoorbeeld niet zien (ook omdat ze beneden hun huis hebben staan). Elke keer als Mike en ik er zijn, voelt het goed en fijn en kunnen we ons bijna niet voorstellen dat dit het uitzicht zal worden dat we elke dag gaan zien.

Ook de jongens zijn al een aantal keer mee geweest en ze vinden het fantastisch daar! Spelen met stenen, naar de container kijken, harken, graven, rennen: echt geweldig om te zien. Doordat Mike en ik veel aan het regelen zijn, zijn de jongens ook veel zonder ons. Sommige dagen merken we dat echt, omdat ze dan erg hangerig en huilerig zijn. Het is soms best wel zoeken om daar een mooie balans in te vinden, want we moeten ook af en toe gewoon veel regelen.

Het meeste papierwerk is gelukt om deze maand te regelen, zoals de sedula en ook de basisverzekering hebben we nu geregeld (dat is gratis hier voor ons: huh, echt?!). Verder zijn we nog bezig met een bankrekening openen en een telefoonkaart kopen met een lokaal nummer, zodat ik mijn Nederlandse abonnement kan stopzetten. Ook de jongens wonen nu officieel hier en vermaken zich uitstekend met de andere kindjes op de crèche van oma Meredith.

Even wennen
Dat duurde overigens wel eventjes, zeker bij Finley. Hij moest erg wennen aan de andere kinderen en zo sociaal en open als hij was in Nederland, zo stil en afwachtend en zelfs een beetje angstig was hij hier. Misschien kwam het ook door de taal, of zoals hij zelf eens zei: “mama, ik vind het spannend dat alle kindjes naar mij kijken”. Heel bijzonder om te horen, want als kind had ik dat zelf ook. Inmiddels is hij echt weer de oude Finley en speelt hij met iedereen, maakt herrie en ruzie en hij vermaakt zich goed.

Voor Febian maakt het allemaal niets uit, hij ontwikkelt zich een beetje tot de grote ‘kleine’ boef van de groep en wij betrappen hem regelmatig op duwen, bijten, schreeuwen en afpakken bij andere kinderen. Gelukkig heeft Meredith nog geen klachten gehad van andere ouders, maar er zitten vast hier en daar wat tandafdrukken in andere armen en schouders. Verder gaan we regelmatig een ijsje eten, zijn we naar een binnenspeeltuin geweest en ook een paar keer gaan zwemmen.

Mijn moeder en haar vriend zijn sinds een week op Curaçao en ze blijven nog tot midden september. Heel lief en ontroerend om te zien hoe blij Finley en Febian waren om oma Corinne en opa Kees te zien op het vliegveld. Het fijne was ook dat mijn moeder wat spullen had meegenomen uit Nederland die wij nodig hadden en nu we sinds een week ook weer onze spullen hebben uit de container, zijn de jongens helemaal blij (surfboard, step, fiets en ook het Blaze-dekbed werden dolenthousiast ontvangen).

De allergrootste verrassing kreeg ik echter op de laatste dag van juli. Mike had me (later bleek met een smoes) meegenomen naar het vliegveld om zogenaamd iets op te halen voor een oom. In plaats van zijn oom stond ineens mijn broertje Elmo daar, die ik sinds november niet meer had gezien, omdat hij aan het rondreizen was door Zuid-Amerika. Ik moest zo hard huilen en het was echt geweldig om hem weer te zien! De komende maanden blijft hij ook op het eiland om ons te helpen, samen met een vriend, dus dat komt ook nog eens goed uit.

Dus de eerste maand zit erop. We hebben veel kilometers gereden, veel nummertjes getrokken en gewacht, veel zon gehad, ook al best wat regen, veel gegeten, af en toe gezwommen, geknuffeld met elkaar, soms veel en soms weinig geslapen (bedankt doorkomende tandjes en enge dromen), veel uitgezocht, veel boodschappen gedaan, tekeningen gemaakt, geld uitgegeven en eigenlijk nog te weinig genoten dat we hier bezig zijn met onze droom. Dat gaan we komende maand vaker doen: gewoon genieten!

🎔

---