Bon bini op heel erg nat Curaçao

Na meer dan drie jaar sparen, dromen, plannen, lijstjes maken, ideeën uitwerken en heel veel video’s kijken op YouTube, was het eindelijk zover: de dag dat we naar Curaçao vertrokken.

Ons vertrek uit Nederland begon vorige week met het vullen en laden van de container. Die kwam afgelopen vrijdag in de ochtend en was veel groter dan wij hadden gedacht. Natuurlijk wisten we wel ongeveer hoe de container eruit zou zien, maar toen-ie eenmaal bij ons op de parkeergarage stond, dachten we echt: wow! Hier passen echt makkelijk al onze spullen in.

Groot genoeg
We wisten afgelopen weken namelijk echt niet zeker of alles erin zou passen, maar het paste dus makkelijk. Achteraf een beetje balen, want daardoor hadden we meer spullen kunnen kopen en meenemen voor het huis en de tuin, maar het was niet anders. Samen met wat vrienden van Mike en onze familie hadden we alles in vijf uur in de container staan.

De auto ging eerst, met daaromheen een heleboel matrassen en daarna alle tonnen. Het was niet alleen veel sjouwen (vanuit ons appartement zonder lift), maar ook veel administratie, omdat alles moest worden genummerd, met paklijst waarop alle inhoud van de container staat genoteerd.

De dag daarna hebben Mike en ik nog de hele dag besteed om ons huis leeg te maken, schoon te maken en alles in te pakken en te verdelen over de koffers. Dat was ook nog een flinke klus. Die laatste dagen leefden we als nomaden en sliepen we bij mijn moeder, daarna bij een vriendin van ons en de laatste nacht bij mijn vader.

Mijn vader en zijn vriendin wonen namelijk dicht bij Schiphol, dus dat was wel handig (en uiteraard ook fijn en gezellig). Dinsdagochtend brachten ze ons naar het vliegveld en mijn moeder en haar vriend namen al onze koffers mee (anders paste het niet in de auto’s). We hebben uiteindelijk maar één extra koffer hoeven bijboeken, want de rest zit of in de container of in de andere koffers en handbagage.

Drukte op Schiphol
Aangezien het een drukke dag zou worden op Schiphol, waren we precies vier uur van tevoren op het vliegveld. We namen eerst afscheid van iedereen. Dat ging uiteraard met veel tranen en dikke knuffels, maar het was fijn dat iedereen er was. Het gekke was ook dat het nog steeds heel erg voelt alsof we op vakantie gaan. De koffers waren snel ingecheckt (we konden gelukkig ook een deel van de handbagage al inchecken) en daarna kwam de rij voor de security-check.

Dat was een flinke rij en net toen we zagen dat we nog ruim 40 minuten in de rij moesten staan, werden we eruit gehaald vanwege Finley en Febian en mochten we bij de ‘snelle rij’ aansluiten. Dat was echt fijn, want het heeft ons uiteindelijk zeker een half uur gescheeld. Toch handig die kinderen… Gelukkig mochten ook al de spullen mee, want we hadden hier ook een kleine generator (op zonne-energie) in zitten die we gaan gebruiken.

Ook de paspoortcontrole ging goed, ik was nog benieuwd of ze moeilijk zouden doen over de foto op het paspoort van Finley. Daar is hij namelijk pas 8 of 9 maanden en nog zonder zijn prachtige krullen, maar als je goed kijkt, kun je wel zien dat hij het is. Er werd alleen gevraagd of wij allebei de ouders zijn van de jongens en na ons ‘ja’, mochten we erdoor!

Wolken of sneeuw?
Ruim anderhalf uur voor de vlucht zou vertrekken, waren we al binnen. Erg fijn! Helaas had het vliegtuig uiteindelijk ruim een uur vertraging (er was geen personeel om de koffers in te laden), maar de vluchttijd was wel iets korter dan normaal. Finley vond het geweldig (“kijk mama, allemaal sneeuw”) en ook Febian vond het in het begin wel leuk. Uiteindelijk waren ze hartstikke moe en hebben ze ook wel wat geslapen, maar vooral bij Febian ging dat niet heel soepel.

Ik heb wel een hele film (!) kunnen kijken (King Richard, over de vader van Serena en Venus Williams; supermooie film!) en we hadden zelf ook voldoende eten bij, zodat Mike de reis zou overleven. Na bijna 9 uur vliegen, konden we Finley vanuit het raampje laten zien dat het Curaçao was. Hij was zo blij! Sowieso vindt hij het heel leuk tot nu toe: “Mama, alle nachtjes slapen zijn nu echt voorbij”.

Aangezien we bijna helemaal achterin het vliegtuig zaten, duurde het wel even voordat we eruit waren, maar het voordeel was dan wel dat de koffers al op de band lagen. De moeder van Mike kwam ons ophalen, samen met haar zus en ongeveer 20 uur nadat we vertrokken bij mijn vader, waren we weer ‘thuis’. Het was lekker warm, dus ons lichaam kan meteen wennen aan de nieuwe omstandigheden.

Storm
Alhoewel… We hadden het al gehoord, maar er is een tropische storm onderweg naar Curaçao. Ja hoor, hebben wij weer! Natuurlijk regent het wel af en toe flink op het eiland, maar echt stormen gebeurt bijna nooit, omdat Curaçao niet echt op de route ligt van de meeste stormen in het Caribisch gebied (fijn!). Dus de eerste dag gebruiken we om boodschappen in te slaan (wc-papier, eten en batterijen), flessen water te vullen en zaklampen op te laden. Vanaf 11 uur moeten we binnen blijven en de verwachting is dat de storm morgen rond 11 uur wel voorbij zal zijn.

En in plaats van de koffers uitpakken, hebben we nu een ‘noodgeval-koffer’ klaar staan (deze zin heeft Mike bedacht). Tot nu toe valt het erg mee, er valt vooral heel erg veel regen, maar qua wind valt het mee. Het dak van het huis lekt wel op sommige plekken, dus we hebben overal emmers neergezet. De jongens liggen in ieder geval lekker te slapen en lijken nergens last van te hebben: ze vinden het heerlijk om hier rond te scharrelen. Dat maakt me erg gelukkig.

Dus de eerste dagen zullen nu in het teken staan van afwachten tot het stopt met regenen en hopen dat het niet veel erger wordt dan dat het nu is. We balen vooral dat de container er nu nog niet is, want dan hadden we meteen al die tonnen kunnen vullen met regenwater. Aan de andere kant: we zijn er en kunnen nu acclimatiseren en eerlijk gezegd genieten Mike en ik al volop van ons avontuur.

🎔

---