Dat Mike en ik nog niet superveel ervaring hebben met dieren, blijkt wel uit het volgende verhaal. We kunnen er inmiddels heel hard om lachen en het is ook een heel grappig verhaal. Het begon allemaal…
Sinds januari hebben we drie schapen op onze boerderij. We hebben ze gekregen van onze lieve vrienden en mentors Anke en Reginaldo. Het duurde even voordat de schapen ook echt naar de boerderij verhuisden, want we moesten eerst nog een verblijf voor ze bouwen en een manier bedenken om ze naar de boerderij te vervoeren. Uiteindelijk brachten Anke en Reginaldo ze als cadeau in januari naar ons toe.
Nog even wachten
De drie vrouwtjes waren toen ongeveer 6 maanden oud en Anke zei nog heel nadrukkelijk: het beste wacht je nog ongeveer één jaar voordat je ze laat dekken door een mannetje. Dat leek ons een uitstekend idee, eerst wennen aan deze schapen, ze leren kennen, kijken hoeveel ze eten, hoe ze zich gedragen en wat ze allemaal nodig hebben (vooral heel veel gras).
De eerste weken zaten de schapen in hun eigen verblijf. We durfden ze nog niet rond te laten grazen op de boerderij, aangezien ons terrein niet overal goed dicht is en we wilden geen risico lopen. Uiteraard hadden ze na twee dagen hun hele verblijf al kaal gegeten, dus dan gaven we ze pellets (geperst gras) of we maakten met de chapi een stuk terrein schoon en gaven al dat gras en de plantjes aan de schapen.
Inmiddels mogen de schapen vrij rondlopen. Dat kwam omdat ik op een dag het hek even open liet staan en ze heel verlegen om het hoekje al het gras stonden te eten. Toen ik langsliep, renden ze snel weer naar binnen. Dat breidden we uit naar steeds een stukje verder en inmiddels luisteren de schapen zo goed dat ze ‘naar huis’ komen als we in onze handen klappen. Ze blijven gelukkig ook redelijk dicht rondom het huis én eten mooi al het gras en de (vervelende) planten op.
Dikke buik
Ook de interactie met de honden en de katten was grappig te zien. De honden blaften heel hard, maar als een schaap te dichtbij kwam en met haar hoef ging trappelen, werden ze snel stil. De katten kwamen snuffelen, maar schrokken ook elke keer als een schaap bewoog. Op een dag zei Mike tegen mij: “de schapen zijn wel dik geworden, volgens mij geven we ze te veel eten”. Volgens mij viel dat wel mee, maar zeker twee schapen hadden echt een dikkere buik gekregen.
Uiteraard grapten we af en toe dat ze wel zwanger leken. Ruim twee weken later zeiden we tegen elkaar: “die schapen zijn echt dik en kijk die uiers, die waren ook helemaal opgezwollen ineens”. Maar we dachten ook: hoe kunnen ze drachtig zijn? Er is geen mannetje in hun verblijf en ze zijn te kort uit hun hok om er per ongeluk een tegen te zijn gekomen (je weet het hier nooit). En omdat we de woorden van Anke nog in ons hoofd hadden, leek het ons geen optie dat ze zwanger zouden zijn.
De volgende middag liep ik naar buiten om iets te pakken in de buurt van hun verblijf en hing er ineens iets geks uit de kont van een van de schapen. Het leek op een harde drol, dus ik riep Mike. Kom eens kijken, wat hebben ze gegeten? Mike zag vanuit een afstandje dat er ook een soort sliertje uithing en hij riep meteen: dat zijn wormen! Uiteraard ging ik dichterbij kijken en ik zag het meteen: het waren hoeven!
WAT! Er kwam een baby-schaap aan, de pootjes staken al uit! Uiteraard meteen mijn zusje Bente gebeld en gevraagd wat we moesten doen. Gelukkig was dat niet veel en ze zei heel schattig: “ik heb altijd al willen assisteren bij een schaap-bevalling”. In principe ging alles vanzelf (wat is de natuur toch mooi), maar op een bepaald moment heb ik toch een beetje geholpen het hoofdje eruit te halen en het vlies van zijn neusje te halen. Wow, dat was echt cool!
Toen was daar ineens een lief klein zwart schaapje. Ahhhh, zo leuk! De moeder maakte hem helemaal schoon en al snel stond hij op zijn pootjes. De jongens vonden het uiteraard helemaal geweldig. Ook het melk drinken ging al snel goed en we waren helemaal blij. Natuurlijk moesten we Anke meteen bellen en ze vond het ook heel leuk! Ze zei: “ja, dan is dat nét gebeurd voordat ze naar jullie kwamen, want er liepen ook mannetjes in onze kudde”. Wat een mooi cadeau!
Aangezien we nu zeker wisten dat het andere schaap ook zwanger was, hielden we die nauwlettend in de gaten. Twee dagen later gingen we in de middag een uurtje zwemmen en toen we terugkwamen was nét het eerste schaapje geboren. Ja, inderdaad, het eerste schaapje, want dit was een tweeling! We zaten allemaal aandachtig te kijken naar het bruine lammetje en zo’n 20 minuten later werd er nog eentje geboren: een mooi zwart broertje.
Dit lammetje was wel echt een stuk magerder dan zijn zus, dus we maakten ons wel een beetje zorgen of die het zou redden. Daarom hebben we die lammetjes de eerste dagen met hun moeder apart gezet, zodat ze rustig de kans hadden om melk te drinken. Dat is gelukkig helemaal goed gekomen!
Hieronder zie je een stukje van de bevalling van het eerste schaapje (let niet op de hysterie, haha).
Inmiddels springen en huppelen de lammetjes over de boerderij en dat is zo leuk! Het zijn twee mannetjes en een vrouwtje en dat betekent dat we over een hele tijd weer lammetjes zullen verwachten. Dit keer zijn we er klaar voor en weten we waar we op moeten letten, haha.
Ook Frenky (zo heet het dwerggeitje) vindt de schapen helemaal geweldig en speelt graag met ze. Mooi ook te zien hoe kuddegedrag werkt en hoe ze met elkaar alle lammetjes in de gaten houden en de lammetjes ook dicht bij hun moeder blijven. Dus ineens hebben we zes schapen en is onze schapenfamilie in een paar dagen tijd verdubbeld. Leuk! En ik kan inmiddels ‘schapen-verloskundige’ op mijn cv zetten.
Familie Kook op Curaçao 