Na 2 jaar eindelijk in ons eigen huis

Het is ongelooflijk, maar waar: we wonen sinds een aantal weken in ons eigen huis! Hiep, hiep, hoeraaaa! Wat een feest, wat een mijlpaal, wat een geweldig gevoel. Hoe ging het de afgelopen tijd en hoe staat het ervoor met het huis?

Nadat we in Nederland waren geweest, hebben we de knoop doorgehakt: we verhuizen zo snel mogelijk naar de plantage, ook al is nog niet alles klaar. Dat scheelt ons geld (geen airco), tijd (minder op en neer rijden) en we geloven ook dat als we al onze tijd en aandacht aan het huis geven, alles ook sneller gaat.

Maar, wat moest er nog gebeuren voordat het huis enigszins bewoonbaar was? Voor ons was dat vooral de ramen en deuren in het huis plaatsen, zodat alles op slot en dicht kan. Elektriciteit, stromend water en onze spullen komen later wel was ons idee. Dan is het de eerste periode vooral kamperen, maar dat heeft ook z’n charme. Bovendien kunnen we altijd naar Mahuma rijden om te douchen, te koken en kleren te wassen.

Ramen en deuren
De deuren en ramen hadden we ongeveer een jaar geleden al gekocht, maar we wilden die echt pas plaatsen als we dichtbij verhuizen waren, zodat ze niet werden gestolen. We begonnen met het plaatsen van het raam in de badkamer (die is verder nog niet gemaakt) en dat raam paste gelukkig precies. Helaas hadden we te dikke schroeven, dus moesten we ‘m met andere schroeven vastmaken.

Vervolgens kwamen de ramen van de slaapkamers. Toen we die wilden plaatsen, zagen we dat er een slot op het raam zat, maar we hadden nooit de sleutels gekregen. Dus wij terug naar het bedrijf dat de ramen had gemaakt, heel gedoe uiteraard, maar uiteindelijk nieuwe sloten in de ramen gezet én de sleutels gekregen. We waren in ieder geval blij dat onze metingen klopten en dat de ramen goed in de frames pasten.

Bij alle ramen hadden we bovendien een hor laten maken, zodat er niet van alles naar binnen vliegt als de ramen open staan. Helaas ontbrak bij het laatste raam van onze slaapkamer de hor. Die werd ook weer gemaakt, maar paste (natuurlijk) niet in het frame. Zucht. Inmiddels begint het al te wennen dat alles nooit in één keer goed gaat hier. Nu begrijp je misschien ook waarom het bijna twee jaar heeft geduurd voordat we hier wonen. Alleen al met die ramen waren we twee weken bezig.

Na de ramen waren de deuren aan de beurt. Die moesten we vervoeren met een speciale truck zodat ze enigszins plat konden liggen, maar gelukkig heeft Mike een grote familie en is er altijd wel iemand die kan helpen (tegen een kleine vergoeding). Maar we wisten ook: als de deuren eenmaal op de plantage zijn, moeten we daar slapen. Helemaal als ze nog niet (goed) vastzitten, want anders kan iemand de deuren zo meenemen.

180 bij 230
Samen met Boy, de stiefvader van Mike, gingen we op vrijdag aan de slag. Toen we de eerste deur wilden plaatsen, zagen we dat de opening ruim 40 centimeter breder was dan de deur. En dan denk je: huh, hebben we de afmeting niet goed doorgegeven aan de aannemer? Ehhh, ja. Zeker tien keer. 180 bij 230 centimeter. 180 bij 230 centimeter. Helaas, daar moest dus nog een halve muur worden gemetseld om de deur er überhaupt in te krijgen. Ook in de hoogte klopte het niet helemaal, maar dat kwam ook doordat we de vloer nog hadden gemaakt.

De deur aan de andere kant van het huis klopte gelukkig wel (als in: er hoefde niet te worden gemetseld). Laat ik het zo zeggen: we zijn vier (!) dagen bezig geweest om twee deuren in ons huis te plaatsen. Vier dagen! Het is natuurlijk ook een enorme uitdaging om rechte deuren in een scheve muur te plaatsen. Uiteindelijk moeten we er maar om lachen, al die tegenslag en uitdagingen, want wat moeten we anders?

En dus wonen we nu alweer bijna twee maanden in ons eigen huis. Wat een heerlijk gevoel! De eerste dagen sliepen we op ons matras in de woonkamer, inmiddels hebben we ons bed in elkaar gezet, een keuken geïmproviseerd, een soort van stromend water om handen te wassen en te douchen en een heel mooie eettafel met stoelen om aan te zitten. Ook de honden zijn mee als bewaking (we hebben nog een extra exemplaar geadopteerd, waarom niet?!) en nu ‘wonen’ we dus écht op de plantage.

Ons plan was eigenlijk om zeil in de slaapkamers te leggen, maar dat was zo duur (en dat voor een kleine oppervlakte) dat we ervoor hebben gekozen om de vloeren alleen te verven. Veel goedkoper en het ziet er hartstikke mooi uit. Goed opgelost dus. Het liefst hadden we ook al eerst de badkamer gedaan, maar dat wordt een klus voor later.

Hoe doen we dat nu dan? Terug naar de basis: we plassen op een emmer. Wel in de badkamer, dus dat voelt al wel een beetje alsof je een badkamer hebt, haha. En douchen doen we buiten, met een grote emmer water en een doucheslang die werkt met een kleine accu. Zo’n soort kraantje gebruiken we ook in de keuken om handen te wassen of borden af te spoelen.

Nu kunnen we dus verder. Eerst de zonnepanelen, zodat we stroom hebben en de koelkast kunnen meenemen, een wc, een badkamer, een keuken, een regengoot aan het dak, een omheining voor de moestuin, een veranda waar ook de wasmachine kan staan, kamers in de andere container maken, een hok voor de kippen, de tuin schoonmaken en opruimen, een verblijf voor de landschildpadjes, o ja en het liefst nog een waterput.

Je ziet het al, wij zijn de komende jaren bezig met het huis en de plantage. Maar de allereerste grootste mijlpaal is bereikt: we wonen er! Een heerlijk gevoel, hier hebben we twee jaar (en eigenlijk al langer) voor geknokt, gewerkt en gestreden. We zijn trots en vol met nieuwe energie om al die dingen op dat lijstje te maken. En toch ook een beetje moe. Dus niet vergeten af en toe stil te staan, uit te rusten en te genieten van wat we allemaal al hebben bereikt.

🎔

---