Dit gaan we doen op Curaçao

Dat Mike en ik ooit terug zouden gaan naar Curaçao was eigenlijk al zeker voordat we elkaar ooit hadden ontmoet. Maar, wat zijn precies onze plannen en wat is nu precies ons ‘avontuur’?

Voordat ik daar iets meer over vertel, is het goed om te weten dat Curaçao voor ons eigenlijk geen ‘keuze’ is. Het is het eiland waar Mike is geboren en waar hij tot zijn achttiende heeft gewoond. Ongeveer rond de tijd dat hij naar Nederland verhuisde om te studeren, kwam ik voor het eerst op het eiland, omdat ik een vriendje had uit Curaçao.

Ik ging met hem mee om zijn familie te ontmoeten en ik werd ontzettend verliefd op het eiland. En die liefde voor Curaçao is altijd gebleven (in tegenstelling tot de liefde voor dat eerste vriendje). Na die eerste keer liep ik stage op Curaçao (een van de mooiste periodes uit mijn leven) en na mijn studie kwam ik weer terug om een tijd te werken. Dat liep echter niet helemaal zoals ik wilde en ik keerde terug naar Nederland.

Concreet
Daarna kwam ik regelmatig op het eiland en toen Mike en ik elkaar leerden kennen in Nederland, gingen we een paar maanden later de eerste keer samen naar Curaçao (het had ook Tenerife kunnen zijn, voor degenen die dat verhaal kennen). De eerste twee jaar van onze relatie spraken we vaak over wonen op Curaçao, maar echt concreet werden die plannen en ideeën nooit.

Dat gebeurde ongeveer drie jaar geleden pas, ik geloof toen ik zwanger was van Finley. We waren op Curaçao en reden langs een stuk terrein van zijn familie. Er staan twee oude huisjes op, maar verder is het helemaal verwilderd en staat het vol met cactussen, planten en andere prikstruiken. Het terrein wordt al tientallen jaren niet meer gebruikt door de familie. Wat jammer, zeiden we tegen elkaar.

Na wat gesprekken met familieleden werd ons duidelijk dat het terrein, een oude plantage, moet worden gebruikt voor landbouw en dat je er dan ook op mag wonen. Landbouw? Mike en ik keken elkaar aan. Is dat wel iets voor ons? We hebben daar allebei geen ervaring mee, maar we houden wel ontzettend van buiten zijn en leven, in de natuur, zonder veel gedoe of extra spullen. Wat kunnen we dan gaan doen? Ik ga namelijk geen koeien melken, was een van mijn eerste gedachten.

Oké, dus we hebben een stuk grond. En nu? Mike kwam als eerste met het idee van zelfvoorzienend leven, met zonnepanelen, een eigen watersysteem en een composttoilet. Ik las daarentegen al vaak over ‘klein’ wonen, minimalisme en simpeler leven. Het is iets dat we allebei heel graag willen, maar vaak in Nederland onmogelijk lijkt. Dit alles hebben we gecombineerd tot wat we ons ‘plan’ en ons ‘avontuur’ noemen.

Het is een avontuur, omdat we iets gaan doen wat we allebei nog nooit hebben gedaan. Maar, waarom niet? “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Laten we het gewoon proberen. Met twee grote zeecontainers gaan we ons huis bouwen. We zetten ze tegenover elkaar zodat we de ruimte ertussenin kunnen gebruiken, want over de volledige lengte bouwen we een dak. Op dat dak komen zonnepanelen om onze eigen stroom op te wekken (groot voordeel van Curaçao).

Water
We bouwen een systeem om regenwater op te vangen én we hebben materiaal om grondwater te gebruiken. Op die manier gebruiken we én hergebruiken we ons eigen water (daar zal ik later uitgebreider over schrijven). Simpel gezegd gebruiken we bijvoorbeeld ons douchewater weer om de planten water te geven. Ons eerste idee was om een composttoilet te bouwen, maar we hebben inmiddels een verbrandingstoilet gekocht. We weten nog niet zeker of we het ook echt gaan gebruiken, maar we hebben hoe dan ook een toilet dat geen water nodig heeft én een systeem heeft waardoor je de urine en poep weer gebruikt als compost (voor planten).

Rondom ons huis gaan we groenten en fruit verbouwen. Ook hier zal ik later uitgebreider over schrijven, maar ik verwacht en hoop dat we uiteindelijk een deel van de oogst kunnen verkopen en zo wat geld kunnen verdienen af en toe (dat schijn je toch nog steeds nodig te hebben). Naast groenten en fruit komen er kippen (voor eieren en vlees), konijnen, geiten (voor vlees), eenden en wie weet uiteindelijk ook een paar alpaca’s (om een kleine kinderboerderij te beginnen).

Als dit allemaal lukt, zouden we ook graag twee of drie kleine huisjes willen maken en deze verhuren aan toeristen, zodat we ook daar weer wat inkomsten van hebben en we vinden het ontzettend leuk om alles te delen met iedereen. Op Curaçao zijn sinds de coronacrisis steeds meer mensen eigen groenten en fruit gaan verbouwen, dus dat is geweldig. Het is toch zonde om alles te importeren als de omstandigheden op het eiland ideaal zijn om eten te verbouwen?

Dit is dus in het kort wat we gaan doen. Het klinkt allemaal heel idealistisch, maar we doen het vooral omdat het ons hopelijk meer vrijheid en tijd met elkaar oplevert. Dat we niet ‘naar werk’ moeten, maar zelf onze werktijden bepalen. Het wordt ongetwijfeld veel harder werken, maar wel voor iets waarvan je in je hart voelt dat het juist is en fijn voelt. Daarnaast hopen we zo iets bij te dragen aan het eiland en deze manier van leven is natuurlijk ook hartstikke goed voor de aarde en de natuur.

En de jongens dan? Tja, waarom dit niet doen als je kleine kinderen hebt? Finley en Febian zijn toch al het liefst de hele dag buiten, dan maar beter in een omgeving waarin ze kunnen leren, helpen en liefde voor de natuur, dieren en de aarde ontwikkelen. En zelfs al zouden ze dit later allemaal niet zo interessant vinden, hoop ik dat ze in ieder geval van ons hebben geleerd dat het goed is om je hart te volgen en dat je uiteindelijk voor dingen moet kiezen die jou écht gelukkig maken. Dat is uiteindelijk het grootste avontuur van ‘het leven’, niet waar?

🎔

---