De dromen die Mike en ik hebben voor Curaçao zijn niet alleen voor onszelf. Het is vooral het idee dat onze jongens daar in alle vrijheid kunnen opgroeien. Maar, dat betekent niet dat het nu makkelijk is om ze uit hun vertrouwde omgeving te halen.
Zoals ik vorige keer al schreef, merkt vooral Finley dat er van alles aan het veranderen is en toevallig heeft ook Febian sinds deze week driftbuien, huilbuien en is hij heel hangerig (dat kan natuurlijk ook een sprongetje of tandjes zijn). Hoewel Mike en ik niet heel veel stressen, zullen ze ongetwijfeld ook aan ons merken dat er iets gaat veranderen.
Terwijl Mike en ik al drie jaar bezig zijn met ons plan, hebben we Finley (en Febian ook, maar goed, hoeveel snapt hij nu?) pas twee maanden geleden verteld over de verhuizing. Dit kwam omdat ik zo lang mogelijk wilde wachten, bijvoorbeeld ook op de kinderopvang. Sindsdien vraagt Finley namelijk elke dag: “wanneer gaan we naar Curaçao?” en krijgt hij als antwoord “nog heel veel nachtjes slapen”.
Voldoende tijd en aandacht
Online heb ik een mooie aftelkalender gevonden, die natuurlijk meteen helemaal werd ingekleurd, maar goed: het ging om het idee. Aangezien ik vast niet de enige ben die (ooit) met kinderen gaat verhuizen/emigreren, heb ik hieronder wat tips verzameld. Het was voor mij ook vooral mijn gevoel volgen en kijken wat de jongens nodig hebben.
Het fijne is ook dat ik op tijd ben gestopt met werken, zodat ik deze afgelopen weken ook heel veel tijd samen met hen heb doorgebracht en daardoor is onze band nog beter geworden. Dat zou ik iedereen aanraden als het kan. Het voelt erg fijn voor mijzelf om me rustig voor te bereiden en ik geloof oprecht dat het de jongens ook veel rust gaf in deze gekke periode. Daardoor kan ik meestal ook rustig blijven als ze weer eens druk en prikkelbaar zijn of juist alleen maar willen knuffelen.
Verhuizen met kleine kinderen
- Vertel je kinderen zo laat mogelijk over de verhuizing. Ik heb echt tot het laatste moment gewacht, maar toen moest ik het ook wel vertellen op de opvang. Daarnaast willen veel vrienden en familie nog afscheid nemen, dus daardoor wisten ze ook al wat sneller dat we gaan verhuizen.
- Probeer zo duidelijk mogelijk te vertellen wat ‘verhuizen’ is. De vraag die ik vaak krijg: “denk je dat Finley snapt wat jullie gaan doen?” Eerlijk gezegd denk ik van niet. We hebben hem verteld dat we met het vliegtuig gaan en dan bij oma Dichi gaan wonen. Ook hangt er een grote foto van de plantage op de koelkast en dan zegt hij regelmatig: “daar gaan we wonen”. En we vertellen dan dat we samen een nieuw huis gaan maken.
- Laat je kinderen zoveel mogelijk helpen. Ik geloof oprecht dat hoe meer je kinderen bij het ‘gewone’ leven betrekt, hoe beter dat voor ze is. Dus Finley helpt Mike om alle kasten uit elkaar te schroeven (ja dat gaat langzamer dan als je het zelf zou doen) en ik heb met hem alle stickers van de slaapkamermuur gehaald. Finley helpt met de koffers inpakken (ja, je moet het daarna zelf weer allemaal opvouwen), maar het maakt hem blij en daardoor zal het voor hem ook beter voelen.
- Afscheid nemen. Samen met Finley ben ik bezig om een mooie traktatie te maken voor de kinderopvang. Op die manier wordt afscheid nemen ook iets moois en iets dat bij het leven hoort. Afgelopen weekend heb ik bijvoorbeeld afscheid genomen van mijn oma en dan laat ik hem ook gewoon zien dat ik moet huilen en een beetje verdrietig ben.
- Begrip, luisteren en tijd maken voor alle emoties. Dat hoort ook een beetje bij punt vier. Als een van de jongens boos is, verdrietig of juist alleen maar wil hangen, dan is vaak mijn eerste reactie: pfff, daar heb ik nu geen tijd voor. Maar ik heb gemerkt dat hoe sneller ik het probeer ‘op te lossen’ hoe langer het gedrag duurt. Dus neem je tijd en geef aandacht aan die emoties. Dat kan met knuffelen (helpt goed bij Finley) of rustig een boekje lezen (favoriet bij Febian).
Zoals gezegd: ik doe ook maar wat, maar hopelijk heb je er zelf ook iets aan als je ooit gaat verhuizen of emigreren. Ondertussen is het nog minder dan twee weken en dan zitten we in het vliegtuig. Ik heb voor de jongens al wat vakantie-doe-boeken gekocht. Daar zullen ze in ieder geval het eerste half uur (hopelijk) mee kunnen worden vermaakt. Nu nog iets bedenken voor de andere negen uur van de vlucht.
Familie Kook op Curaçao 