De tijd vliegt voorbij en over drie weken zijn we al op Curaçao. Wat hebben we de afgelopen tijd gedaan? Het is vooral veel afscheid nemen, iedereen nog een keer zien én veel opruimen, inpakken en regelen.
Op uitnodiging van Mike’s zusje zijn we nog een paar dagen weggeweest met z’n allen. We zaten in een vakantiepark in België en vooral de jongens hebben het geweldig gehad. Elke dag zwemmen, spelen en buiten-zijn. Hoewel Mike en vooral ik na die vijf dagen hartstikke moe waren, was het ook erg lekker om even weg te zijn.
Daardoor waren we fysiek (en ook wel mentaal) niet bezig met de verhuizing en was het vooral genieten met elkaar. We hebben zelfs een hele ochtend/middag samen gewandeld, zonder kinderen. Dat was fijn om samen te zijn, uiteraard ging het ook vooral over de verhuizing, maar toch: het was tijd samen.
Verdriet
Toen het juni werd, kwam bij mij ook ineens het besef dat we écht bijna weg zijn. Dat voelt dubbel. Ik heb er ontzettend veel zin in, omdat we eindelijk kunnen beginnen aan ons plan en onze droom. Aan de andere kant vind ik het moeilijk om te zien dat ons vertrek andere mensen verdriet doet. Zelfs het vriendinnetje van Finley op de kinderopvang was in tranen over het vertrek van haar beste vriendje. Heel ontroerend!
Afgelopen weekend zijn we nog een dag naar de dierentuin geweest met onze families en daarna hebben we pannenkoeken gegeten met z’n allen. Heel leuk om nog een keer met z’n allen (behalve dan mijn broertje en Mike’s moeder) bij elkaar te zijn. De komende drie weken zitten ook al bijna helemaal volgeboekt met afspraken en afscheid nemen. Zo ga ik dit weekend nog naar mijn oma, ze is vrijdag jarig en wie weet of ik haar ooit nog in het echt zal zien na 28 juni. Dat is wel een gek idee, maar gelukkig is ze nog heel hip en kunnen we regelmatig videobellen.
Nieuwe bewoner
In ons huis is het inmiddels een georganiseerde chaos van dozen, koffers, kleding, tassen en spullen die moeten worden weggegooid, ingepakt of naar de kringloopwinkel moeten. Afgelopen week kreeg ik ook een verrassingsbezoek van de nieuwe bewoner: een 25-jarige jongen die uit Syrië is gevlucht. Ik had al van de woningstichting begrepen dat mijn appartement naar een statushouder zou gaan en ik vond het geweldig dat ik hem kon ontmoeten.
Tijdens de rondleiding door ons huis kon hij niet geloven dat dit hele appartement (met drie slaapkamers) van hem zal zijn. Hij was zo ontzettend blij en dankbaar en dat ontroerde mij heel erg. We gaan nu ook nog kijken of hij de spullen die we niet meenemen, kan overnemen, want hij heeft verder helemaal niets. Ik vind het echt een fijn idee dat mijn huis naar iemand gaat zoals hij, die het echt nodig heeft en goed kan gebruiken.
Spanning
Mike moet ondertussen nog ruim een week werken en dan kan hij zich ook helemaal voorbereiden op ons vertrek. Het is voor hem extra pittig deze weken, met lange werkdagen, veel regelen en dan in het weekend en in de avond nog sjouwen met alle spullen in huis. Maar: het gaat goed en we zijn al heel ver. De schuur is tot de nok toe gevuld en ik ben blij dat ik af en toe de fiets nog erin kan zetten, maar verder kan er bijna niets meer bij.
De jongens vinden het trouwens erg spannend, dat merk ik vooral aan Finley. Hij plast af en toe weer in zijn onderbroek (terwijl hij al zindelijk is) en ook aan zijn gedrag merk ik dat hij voelt dat er dingen gaan veranderen. Dus ik probeer veel met hem erover te praten én hij helpt mee. Hopelijk maakt dat straks de echte overgang wat makkelijker. En het vooruitzicht van (bijna) elke dag zwemmen en buiten-zijn, maakt hem en ons al ontzettend blij.
Familie Kook op Curaçao 