Via Marktplaats gingen we op zoek naar grote vaten/regentonnen. Je kent ze wel: die blauwe tonnen die je in het nieuws ziet als er ergens in Noord-Brabant weer een drugslab wordt opgerold. Die blauwe tonnen worden overigens voor heel veel andere doeleinden gebruikt zoals voor opslag van dierenvoer of wateropvang.
Dat is dus ook precies de reden dat we op zoek gingen naar tonnen. Op Curaçao willen we ze gebruiken om water in op te vangen en om dierenvoeding in te bewaren. Aangezien ze op het eiland bijna niet te verkrijgen zijn en in Nederland juist wel, was dit zo geregeld. Via Marktplaats hadden we een plek gevonden waar we 20 tonnen konden ophalen (van 150 liter en van 220 liter).
Na wat onderhandelingen over de prijs was de volgende stap het ophalen en vervoeren van de tonnen naar ons huis. Zoals je op de foto ziet, paste er niet een in onze kleine auto. Gelukkig heeft Mike zijn vrachtwagenrijbewijs én rijdt hij tegenwoordig bijna dagelijks met de vrachtwagen voor zijn werk. We probeerden de afspraak dus zo te plannen als hij in de buurt moest werken, zodat hij ’s ochtends eerst de tonnen kon ophalen.
In plaats van verhuisdozen
Dat lukte wonderbaarlijk snel en samen met zijn vriend en collega heeft Mike de tonnen opgehaald. Ik was ondertussen bezig om plaats te maken in onze berging, want dan zou het allemaal net moeten passen: 20 grote tonnen. We gaan ze natuurlijk pas op Curaçao gebruiken, maar we gebruiken ze tijdens de verhuizing ook om spullen in te stoppen, bijvoorbeeld kleding, handdoeken en spullen voor de tuin.
Met een beetje geduw en getrek paste het allemaal net. En ook nog zo, zodat ik bij de kinderwagen en de fiets kan (wel zo handig!). Tijdens het uitladen grapten we al over het drugslab dat we konden beginnen nu, aangezien die blauwe (en zwarte) tonnen ons daar wel aan deden denken. Hoe dan ook, alles zat in de berging en Mike ging weer aan het werk.
In de avond zaten Mike en ik aan tafel te praten na het eten als de bel van de intercom beneden gaat. Via het schermpje zag ik twee agenten staan. “Hallo, politie Zuid-Oost-Brabant, mogen wij binnen komen?” Verbaasd zoomde ik de deur open en dan hebben we altijd nog een paar minuten voordat bezoekers boven zijn. Mike en ik keken elkaar aan en ik ging snel al mijn familieleden af, er zou toch niets ergs zijn?
Dat idee kon ik gelukkig snel vergeten, want iedereen (behalve mijn vader) zat op dat moment in het buitenland en ik had iedereen toevallig die dag nog gesproken, dus dat kon het niet zijn. “Dan toch die tonnen misschien?” vroeg ik aan Mike. Toen de bel ging en de politie bij ons binnenkwam (de jongens stonden natuurlijk met open mond te kijken), was de vraag of wij vandaag blauwe tonnen in onze berging hadden gezet.
Vluchtgevaar
Waarom? Een “bezorgde burger” (dit noemen we gewoon iemand die zich niet met zijn eigen zaken bemoeit) had de politie gebeld omdat er twee “verdachte” jongens uit een “verdachte” vrachtwagen tonnen naar binnen hadden gesjouwd. Wow. Mike en ik keken elkaar aan en zeiden: “Klopt, we hebben 20 tonnen in de berging staan.” Uiteraard wilde de politie het inspecteren, dus Mike ging mee naar beneden.
Ik was ondertussen natuurlijk al weer helemaal opgewonden en opgefokt omdat er iemand daarover de politie had gebeld. Echt serieus!? Als je dan een drugslab begint (en dit is theoretisch mocht de politie dit lezen), doe je dat toch niet op klaarlichte dag, in een drukke woonwijk, in je eigen berging, in je werkkleren en met de auto van je werk?! Soms verbaas ik me nog steeds over hoe dom mensen blijkbaar zijn.
Maar goed, Mike liet de tonnen zien, hij moest zijn legitimatie nog laten scannen en toen was het oké. Hij vertelde dat er drie politieauto’s strategisch stonden opgesteld rondom onze flat; voor het geval we zouden vluchten? Ik moest daar wel om lachen, maar goed. We vroegen ons wel meteen af of iemand ook had gebeld als Mike geen donkere huidskleur had. Dat had ik eigenlijk nog tegen de politie willen zeggen, maar dat soort dingen bedenk je altijd pas achteraf. Jammer.
We gaan dus de komende weken uitgebreid die tonnen schoonmaken op de stoep voor ons huis en ik ben benieuwd wat er dan nog gaat gebeuren. Inmiddels hebben we een ton al gevuld met al onze tuinspullen en spullen voor de ‘moestuin’, dus we zijn er ontzettend blij mee. Er past namelijk ontzettend veel in. Nog twee weken en dan begin ik met alles opruimen en uitzoeken. Dan voelt het waarschijnlijk alsof het allemaal écht gaat beginnen.
🎔
Hey Toine, leuk dat je een bericht stuurt en ons blijft volgen 💚 Liefs!
Wat een leuke inkijk in jullie leven daar Tessa. Druk maar ook mooi om te lezen hoe het daar aan…
Hi lieve Monique en Harrie, bedankt voor jouw lieve bericht. Ik hoop dat met jullie ook alles goed gaat. Knuffel!
hi tessa, wat fijn om te horen dat het goed gaat met jullie! liefs, Monique en Harrie
Familie Kook op Curaçao 
hallo Tessa, Schitterend verhaal. Jullie maken wel aparte dingen mee. Het blijft leuk om te lezen. Ik verheug me op…