Het is, naast afscheid nemen van mijn familie en vrienden, het tweede nadeel aan onze emigratie naar Curaçao: afscheid nemen van mijn werk. Nu zijn er vast mensen die zich niet voor kunnen stellen dat je moeite hebt om je baan op te zeggen, maar ja: dat heb ik dus wél.
Dat is niet omdat ik bang ben om geen vastigheid te hebben of dat ik moeite heb met veranderingen. Nee, het komt omdat ik nog altijd met heel veel plezier naar mijn werk ga. Ik (Tessa) werk inmiddels acht jaar op de sportredactie van de NOS. Beter gezegd: op de online-redactie en dat betekent dat ik artikelen schrijf voor de website en de app. Superafwisselende baan met saaie en gigantische drukke werkdagen.
Daarom heb ik veel collega’s niet van tevoren verteld over onze plannen, helemaal niet toen we drie jaar geleden begonnen met sparen. Ik wilde niet dat het invloed had op mijn kansen op werk of dat ik de hele tijd moest vertellen dat het nog wel even zou gaan duren. Maar, nu het einde in zicht komt (of het begin, het is maar net hoe je ernaar kijkt), kwam het onvermijdelijke moment om ontslag te nemen.
Tips bij het ontslag nemen:
- Reken terug vanaf de datum dat je gaat vliegen. Of als je dat niet precies weet, maak een schatting.
- Hoeveel vakantie-uren, overuren, vrije dagen heb je nog? En kun je dat inzetten in plaats van uitbetalen? Dat is vaak voordeliger en in mijn geval ook handig: daardoor heb ik twee maanden (betaald) de tijd om de verhuizing te regelen.
- Breng je werkgever/chef op tijd op de hoogte zodat ze niet voor een verrassing komen te staan (tenzij je denkt: zak erin, maar die ervaring heb ik gelukkig niet).
- Schrijf je ontslagbrief en breng eventueel andere collega’s op de hoogte.
Tijdens mijn vorige jaargesprek had ik mijn chef voor het eerst op de hoogte gebracht van ons plan. Hoewel hij het leuk vond voor ons, was hij niet blij (dat is natuurlijk altijd een fijne reactie, want dat betekent dat men toch tevreden met je is op de werkvloer) en nadat ik een paar weken terug de einddatum had genoemd (eind maart stop ik met werken), stond zijn gezicht regelmatig op standje chagrijn als hij mij zag. Dat kan uiteraard ook andere redenen hebben gehad, haha…
Uit reacties van andere collega’s, voelde ik waardering en enthousiasme over onze plannen. Heel leuk! De ontslagbrief schreef ik een paar weken geleden al, maar ik durfde hem pas afgelopen week te versturen. En toen moest ik mezelf ook echt dwingen om op verzenden te drukken. Het werd natuurlijk ook meteen ‘echt’ op dat moment (alsof het dat nog niet was…). Vandaag heb ik mijn collega’s op de hoogte gesteld van mijn vertrek.
Ik twijfelde nog of ik dat zou doen vanuit huis of als ik op de redactie zou zijn (ik open mijn werk-e-mails namelijk nooit thuis en ondanks de coronamaatregelen werkte ik gewoon altijd op de redactie), maar ik ben blij dat ik het toch vanuit huis heb gedaan. Zoveel lieve reacties en mooie woorden dat ik ervan moest huilen. Eigenlijk de eerste keer dat ik moest huilen over ons vertrek uit Nederland. Of misschien wel meer over de lieve woorden. Bijzonder, maar ook logisch. Mijn lieve collega’s hebben ruim acht jaar intensief deel uitgemaakt van mijn leven, zelfs nog voordat ik Mike leerde kennen of moeder werd.
Mooi afscheid
Het mooie is dat ik dus nog twee maanden te gaan heb, waarvan februari in het teken staat van de Olympische Spelen. Niet verkeerd om je carrière in Nederland zo af te sluiten. Daarna neem ik al mijn vakantiedagen en overuren op zodat ik tijd heb om de verhuizing te gaan regelen (want pfff, daar kan ik het komende half jaar elke dag een artikel over schrijven). Mike werkt tot aan ons vertrek hard door. Veel respect voor hem, want ondanks dat hij nu wel werk heeft wat hij enigszins leuk vindt, zal hij totaal geen moeite hebben om straks zijn ontslag in te dienen.
Ondertussen denk ik alvast na over een mooie afscheidstraktatie. Eerst dacht ik aan iets lekkers uit Noord-Brabant (waar wij nu nog wonen), maar het moet natuurlijk iets met Curaçao zijn. Ko’i lechi, panseiku of mijn eigen favoriet: cocada? Hoe dan ook, ik ben benieuwd hoe de laatste weken zullen zijn. Het wordt vast heel gezellig.
Familie Kook op Curaçao 